Archive for the ‘History – Geschichte’ Category

Albanische EU Mafia Wirtschaft im Kosovo und Albanien, heute „shot out“ überall in Albanien, heute in Vlore

Sonntag, Oktober 1st, 2017

Albanische Wirtschaft
von Jürgen Elsässer

Wiederaufbau im Kosovo: Auf seiner eigenen ökonomischen Grundlage entwickelt der Kapitalismus eine Herrschaft der Stämme und Banden

9/99
trdbook.gif (1270 Byte)
trend
online
zeitung
Briefe oder Artikel:
info@trend.partisan.net

ODER per Snail:
Anti-Quariat
Oranienstr. 45
D-10969 Berlin

http://www.trend.infopartisan.net/trd0999/t070999.html

***

Zum Gipfeltreffen der Siegermächte des Kosovo-Krieges Ende Juli wurde Sarajevo für zwei Tage in ein Operettenstädtchen verwandelt: Als Clinton und Schröder bemüht lässig durch die engen Gassen der Altstadt schlenderten, erinnerten das blankgewienerte Pflaster, die schnell getünchten Fassaden, die pittoresken Caféhaustischchen an Saint Tropez oder Lugano. Das leidgeprüfte Bosnien als balkanische Cote d’Azur, der Kanton Sarajevo als muselmanisches Tessin – jetzt, nachdem der Serbe in die Knie gezwungen ist, kann man endlich wieder träumen …Doch schon die Tatsache, daß die riesigen Werbetafeln mit dem Slogan »Peace, Democracy and Prosperity – Our Hope and Our Goal« selbst von den Pressefotografen und Fernsehkameras kaum aufgenommen werden konnten, ohne daß sich von der Seite ein Schützenpanzer oder von oben ein Kampfhubschrauber ins Bild schob, störte die idyllische Inszenierung ein wenig. Tatsächlich war alles nur Fassade: Für die »Internationale Stabilitätspakt-Konferenz« wurde über die bosnische Hauptstadt der Ausnahmezustand verhängt, 4.000 Nato-Soldaten und 5.000 Polizisten sicherten den Weg der Spitzenpolitiker, die Bewohner wurden ferngehalten, selbst Taxen durften aus Sicherheitsgründen – bis auf 50 überprüfte und eigens für diesen Anlaß konzessionierte Fahrer – nicht unterwegs sein. Die Sieger fühlen sich nicht sicher, und ganz unabhängig von den Gerüchten über geplante Anschläge des fundamentalistischen Oberschurken Bin Laden waren sich die Akteure offensichtlich des bösen Genius loci bewußt: Wie die Nato, so hatte einst auch die K.u.K.-Monarchie geglaubt, durch die Übernahme von Bosnien als Protektorat die bedrohlichen Entwicklungen an ihrer balkanischen Peripherie eindämmen zu können. Dabei war es – List der Geschichte – gerade die Protektion (ab 1878) und spätere Annexion (ab 1908), die den ursprünglich ausländischen, d. h. osmanischen Krisenherd zu einem inländischen machte, dessen Entzündung durch den Attentäter Gavrilo Princip schließlich das ganze Habsburger Reich in Flammen setzen und zerstören sollte.

Ob Präsident Clinton und Kanzler Schröder ihren balkanischen Besitz besser hegen werden als Kaiser Franz und sein Verbündeter Wilhelm II., ist auch nach diesem Gipfel nicht wahrscheinlicher geworden. Die in Sarajevo vereinbarten Finanzzusagen für den Wiederaufbau des Kosovo sind mickrig, der »Marshallplan« ein in jeder Hinsicht billiger Etikettenschwindel. Die Belgrader Zahlen für die Schäden allein in der Bundesrepublik Jugoslawien schwanken zwischen 35 (Draskovic) und 180 Milliarden Euro (Außenministerium). Selbst die Schätzungen des IWF, der Deutschen Bank und der Münchner Bundeswehr-Universität über die Kosten des Wiederaufbaus im Kosovo, dem übrigen Jugoslawien und den Nachbarstaaten liegen zwischen 19 und 30 Milliarden Euro – die Flüchtlingsversorgung und die Stationierungskosten für die Kfor nicht mitgerechnet. Bereits unterhalb dieser Schätzungen bewegten sich die ursprünglich gehandelten Zahlen für die Aufbauhilfe – Ende Mai war die EU-Kommission noch von sechs Milliarden Euro pro Jahr ausgegangen, sie selbst wollte, verteilt über die nächsten Jahre, insgesamt 16 Milliarden beisteuern. Was nun Ende Juli in Sarajevo vereinbart worden ist, liegt noch einmal erheblich darunter: Mehr als hundert Länder und internationale Organisationen konnten sich lediglich auf Zusagen von 2,1 Milliarden Dollar (ca. 1,9 Milliarden Euro) einigen, wobei die bereits geflossene Hilfe zur Flüchtlingsrückführung souverän mitverechnet wird. Dieser Betrag gilt nur für das Kosovo, Zahlungen an die übrigen Länder der Region (selbstverständlich mit Ausnahme Jugoslawiens) sind in unbestimmter Höhe und mit wenig Verbindlichkeit in Aussicht gestellt.

Daß nicht nur die beschlossenen Beträge, sondern auch die ursprünglichen Schätzungen etwa der EU-Kommission dem Ausmaß der Zerstörungen nicht gerecht werden, macht ein einfacher Überschlag deutlich, wie selbst die Frankfurter BHF-Bank feststellte: Für Bosnien wurden nach dem Dayton-Vertrag 1995 Wiederaufbau-Zahlungen in Höhe von fünf Milliarden Dollar vereinbart; legt man allein die Bevölkerungszahl zu Grunde, so müßte das Balkan-Hilfspaket 20 Mal so groß sein. Ob die Orientierung am Vorbild Dayton allerdings helfen würde, ist höchst fraglich. Die bosnische Wirtschaft besteht ebenso bloß aus aufgemalten Attrappen wie die bosnische Gipfel-Hauptstadt Sarajevo, wie ein Bericht der »International Crisis-Group«, die sowohl für die US-Regierung wie für die EU-Kommission arbeitet, deutlich macht. Die Expertise mit dem Titel »Why Will No One Invest in Bosnia and Herzegovina?«, veröffentlicht im April diesen Jahres, resümiert: »Das massive internationale Sponsoring des Wiederaufbaus von Bosnien-Herzegowina sollte eigentlich nicht ewig dauern … Die Kombination von strukturellen Veränderungen und politisch-militärischer Stabilität, von der Nato garantiert, sollte ein attraktives Geschäftsklima entwickeln, in dem die Privatwirtschaft (ausländische und einheimische) allmählich die Hilfszahlungen ersetzt. Unglücklicherweise ist das nicht passiert. In den letzten zwei Jahren beliefen sich die privaten Investitionen auf ungefähr 160 Millionen Dollar, umgerechnet 4,7 Prozent der Hilfszahlungen … Heute ist die private Investitionstätigkeit in Bosnien-Herzegowina so gut wie unbedeutend … Tatsächlich basiert die Wirtschaft des Landes fast ausschließlich auf künstlichen ökonomischen Stimuli der (internationalen) Geldgeber, die bald aufhören werden.«

Die Invasion der Armani-Intellektuellen

Entgegen linker Mythenbildung war der Wiederaufbau kein profitables Geschäft für Westkonzerne. So klagt der Ostausschuß der deutschen Wirtschaft, in Bosnien habe Deutschland etwa 30 Prozent der internationalen Hilfe finanziert, aber »nur sechs bis acht Prozent der Gesamtsumme« seien wieder in die deutsche Wirtschaft zurückgeflossen. Die »International Crisis-Group« verweist auf VW als den größten deutschen Investor, der seine Vorkriegsfabrik in Sarajevo 1996 wieder in Betrieb nahm. Das Werk wies starke Kriegszerstörungen auf, Maschinen und fertige PKWs waren von den Serben bei der Flucht mitgenommen worden. Der Konzernleitung schien deswegen ein Comeback wenig profitabel, doch »unter extremem Druck von der deutschen Regierung« (»Crisis-Group«) gab sie schließlich nach und streckte die gesamten Kosten zur Wiederinbetriebnahme vor. Zur Zeit produziert VW Sarajevo zwischen fünf und zehn PKWs pro Tag, einen einheimischen Markt dafür gibt es nicht. Fazit: »Die Fabrik wird bis in absehbarer Zukunft Verluste einfahren.«

Wem die Hilfe der internationalen Geldgeber tatsächlich geholfen hat, wird an anderer Stelle deutlich: »Nirgends sind die Folgen der internationalen Hilfe klarer als in Sarajevo, wo 15.000 ausländische Zivilisten untergekommen sind. Sie sind bei Nicht-Regierungsorganisationen (NGOs), ausländischen Botschaften, internationalen Organisationen (UN, UNHCR, EU-Kommission, OSZE, Weltbank, IWF etc.), Minenräumdiensten, Nato-nahen Servicegesellschaften und westlichen Auftragsfirmen von internationalen Hilfsprojekten angestellt. Diese Zahl schließt das Sfor-Militärpersonal nicht ein. Nach konservativen Schätzungen gibt jeder dieser Ausländer im Monat 1.000 Mark für Miete, 1.000 für Lebenshaltungskosten, 1.000 Mark für die Beschäftigung eines bosnischen Arbeiters und 1.000 Mark für Büromiete und ähnliches aus.« Dies summiert sich zu einer Ausgabe von 60 Millionen Mark im Monat oder 720 Millionen Mark im Jahr, in den vier Jahren seit Dayton also 2,9 Milliarden Mark. Mit anderen Worten: Ein Gutteil der internationalen Hilfe (von den vereinbarten fünf Milliarden Dollar sind bis dato vier geflossen) landete in den Taschen dieser ominösen »ausländischen Zivilisten«, die sich die schönsten Apartments und Büros der Hauptstadt gesichert haben, eingeborene Diener (vermutlich auch: Dienerinnen) beschäftigen und mit ihrem Metropolen-Geschmack die Konsumentenpreise in die Höhe treiben.

Soziologisch dürfte diese Schicht die cleversten Elemente der »Lumpen-Intelligenzija« umfassen, deren Deduktion und Denunziation in KONKRET 6/99 einigen Widerspruch hervorgerufen hatte: Mehr oder weniger erfolgreiche Akademiker, die im Lean Management der post-fordistischen Metropolen keine Anstellung fanden, ihr Surplus an intellektueller Bildung und moralischem Eifer aber doch lieber in den Dienst der Macht als der Emanzipation stellen. Hannah Arendt führt in ihrer Totalitarismus-Analyse an, wie der Imperialismus im ausgehenden 19. Jahrhundert auch dadurch entstand, daß »die überflüssig gewordene Arbeitskraft« nach Betätigung und Abenteuern in fernen Ländern suchte: »Diese zum Müßiggang Verurteilten … stellten außerdem ein bedrohliches Element dar und waren daher durch das ganze 19. Jahrhundert nach anderen Erdteilen exportiert worden … Eine Politik der Expansion, der Export der staatlichen Machtmittel und das Annektieren von Territorien, in denen nationale Arbeitskraft und nationaler Reichtum investiert worden waren, schien das einzige Mittel geworden zu sein, … die Kräfte, welche innerhalb der Nation überflüssig geworden waren, der Nation dennoch zu erhalten.« Kräfte also etwa wie Bernard Kouchner, über dessen Überflüssigwerden in Frankreich die »Welt« Ende Juli informierte: »In Samariter-Attitüde, großen Posen und affektionierter Diktion machte Kouchner immer wieder Schlagzeilen. Weswegen er aus der Organisation ›Ärzte ohne Grenzen‹ und ›Ärzte der Welt‹ hinauskomplimentiert wurde, die er 1971 und 1980 gegründet … hatte. Also blieb ihm die Politik: Schnell machte er dort … Karriere … Als Minister setzte er Mittelkürzungen in Krankenhäusern und Psychiatrien durch … und drückte ein Anti-Tabak-Gesetz durch. Die Folgen waren Streiks und Demos, Kouchners Sympathiewerte sanken. Zumal der stets à la mode gekleidete Vorzeigeintellektuelle der Pariser Schickeria bei Jungwählern ohnehin als ein Gestriger gilt …« Seit Ende Juli ist Kouchner Koordinator der UN-Zivilverwaltung im Kosovo. Er und Bodo Hombach, zur selben Zeit vom Kanzleramtsminister zum »EU-Beuftragten für den Wiederaufbau« ins Kosovo abgeordert, sind Beispiele der Lumpenintellektuellen, die nun, nachdem sie zu Hause selbst für ihre Claque unerträglich geworden sind, das Ausland beglücken wollen.

Die Ökonomie der Rackets

Schon seit langem ist die Wohltätigkeit im Kapitalismus mit dem organisierten Verbrechen verbunden, wie John Kobler in seinem Buch über Al Capone ausführt: »Gesellschaftliche und politische Klubs der damaligen Zeit veranstalteten traditionsgemäß Wohltätigkeitsfeste zu ihren eigenen Gunsten. Es waren lärmige Festivitäten, bei denen Blechmusik spielte und der mit übermäßigem Trinken verbundene Radau nicht ausblieb, so daß die Feste schließlich als ›Rackets‹ bekannt wurden. Ein Gangster, der zu leichten und nach außen hin legalen Gewinnen kommen wollte, organisierte eine Wohltätigkeitsgesellschaft, deren einziges Mitglied er selbst war. Dann kündigte er ein ›Racket‹ an und zwang die Geschäftsinhaber der Nachbarschaft, ganze Blöcke von Eintrittskarten zu verkaufen, indem er ihnen drohte, bei Weigerung ihr Eigentum zu demolieren« (zitiert nach Pohrt: Brothers in Crime).

Diese Art von Fund-Raising beherrscht auch das Racket um den bosnisch-muslimischen Präsidenten Alija Izetbegovic. »Sie (die Führungsgruppe um Izetbegovic) haben sich die ganze Zeit so benommen, als ob es sich um eine Privatfirma handelte und nicht um einen Staat«, zitierte die muslimische Tageszeitung »Oslobodjenje« im Juli 1997 den bosniakischen Liberalen Muhamed Filipovic. Im selben Monat sprach der britische Außenminister Robin Cook beim Besuch in Sarajevo Klartext: »Zig Millionen« an internationalen Hilfsgeldern seien in geheimen Fonds versteckt, »mit denen die parallelen Institutionen bezahlt werden, die kein Teil des Staatspräsidiums oder der Föderation sind und in keiner Abrechnung auftauchen«. Mit diesen Parallelorganisationen waren, wie Cook später ausführte, vor allem die Geheimpolizei AID und das bosnische Staatsfernsehen RTV gemeint. Die muslimischen Polizeikreisen nahestehende Zeitschrift »Slobodna Bosna« sprach in diesem Kontext von einer Schwundsumme von 480 Millionen Mark, der »Spiegel« hatte bereits Mitte Februar 1997 geschätzt, daß 30 Prozent der Hilfsgelder für Bosnien in »dunklen Kanälen« versickert seien.

Auch im Falle des Kosovo wittern Abgreifer fette Beute. Die »Neue Zürcher Zeitung« berichtete Ende Juli über die »Gründung einer Stiftung für den Wiederaufbau in Kosovo«: »Initiiert hat die Stiftung der Besitzer des Generalbauunternehmens Mabetex, Beghjet Pacolli. Der Tessiner Unternehmer kosovo-albanischer Herkunft erklärte, die Stiftung solle beim Wiederaufbau als Koordinationsstelle und Motor dienen … Die Mabetex steht seit längerem in den Schlagzeilen, weil sie in Rußland mit Schmiergeldaffären in den höchsten Kreisen des Kremls in Verbindung gebracht wird. Zudem steckt die Mabetex wegen Zahlungsrückständen Rußlands in erheblichen Liquiditätsschwierigkeiten.«

Krieg in Pristina und Brüssel

Weit wichtiger als die internationalen Aufbauzahlungen dürften für das Kosovo die Einkünfte der mit der UCK symbiotisch verbundenen Mafia-Gruppen sein. Das Bundesaufsichtsamt für das Kreditwesen schätzt, daß allein aus der Bundesrepublik »locker« eine Milliarde Mark jährlich ins Kosovo transferiert wird. Das Geld stammt aus kriminellen Aktivitäten und wird in Schattenbanken – verdächtig sind 200 Briefkastenfirmen: Reisebüros, Andenkenläden und Lebensmittelgeschäfte – gesammelt und schließlich über Kuriere direkt nach Pristina oder Prizren gebracht. »Wir haben Hinweise, daß unter dem Deckmantel politischer Parteien und humanitärer Hilfe über dieses Netz von Tarnfirmen Gelder für einige Großfamilien im Kosovo eingesammelt werden, die auch den Krieg der UCK finanzierten«, zitiert der »Spiegel« Anfang August den gegen einschlägige Reisebüros ermittelnden Braunschweiger Kriminaloberrat Rainer Bruckert. Der Beitrag unter der Überschrift »Sprache der Morde« liefert eine eindrucksvolle Bilanz der Aktivitäten dieser Mafia: »Noch nie hat sich aus einer so kleinen Volksgruppe in so kurzer Zeit eine so starke Energie in der Illegalität entfaltet … Überall, wo Banden ›ethnischer Albaner‹ operieren, ist aus Kripo-Kreisen zu hören, was der Hamburger Fahnder Detlef Ubben knapp und nüchtern ausdrückt: ›Sie drohen eher, sie prügeln eher, und sie schießen eher.‹ Das Bundeskriminalamt verzeichnete im ›Lagebild‹ bei der OK (Organisierte Kriminalität)-Klientel aus dem Kosovo eine ›extreme Gewaltbereitschaft‹ wie auch eine äußerst massive und brutale Gewaltanwendung‹. Die deutsche Polizei geht bei Einsätzen gegen albanisch sprechende Banden grundsätzlich davon aus, daß sie bewaffnet sind … Im Heroinhandel sind Albaner die Aufsteiger der neunziger Jahre … Nach Art der Dominotheorie fiel im süddeutschen Raum eine Stadt nach der anderen in die Hände albanischer Heroinringe … Albaner sind die neuen Paten Mailands … Kinderprostitution ist auch in Griechenland eine perverse Spezialität, die vor allem Albaner zu bieten haben … In Belgien haben die Albaner in kürzester Zeit die Vormacht im Rotlichtmilieu erobert … ›Der Krieg wütet bei uns‹, so überschrieb das belgische Nachrichtenmagazin ›Knack‹ eine Titelgeschichte über das ›Balkan‹-Kartell, das die ganze Palette der Kriminalität beherrsche, ›normloser und gewalttätiger als alles andere, was man sich vorstellen kann‹.«

Als Medienkritiker wäre man geneigt, dieses Schreckenspanorama als Element metropolitaner Flüchtlings- und Ausländerphobie abzutun, wären ähnliche Nachrichten nicht gleichzeitig auch aus Pristina oder Prizren zu hören – also aus Städten, die in düsteren Farben zu malen aus der Sicht deutscher Abschiebefanatiker kontraproduktiv ist. Als der Vorsitzende der deutschen Innenministerkonferenz, Klaus Hardraht, Anfang August von seiner Rundreise durch den Kosovo berichtete, konnte er sein Erschrecken nur schlecht verbergen: Der Provinz-Aufbau sei »massiv vom organisierten Verbrechen gefährdet«, »Schutzgelderpressungen bei Hotels und Gaststätten« seien durchaus üblich, die UCK sei zumindest zu Teilen in die organisierte Kriminalität verstrickt. Die Londoner »Sunday Times« ging am 24. Juli noch weiter und konstatierte, der Kosovo sei nach dem Kfor-Einmarsch »zu einem Paradies für die Mafia und Drogenschmuggler« geworden. Da das Kosovo »wahrscheinlich die einzige Gegend in der Welt sei, wo es keine Polizei und keine Grenzkontrollen« gebe, hätten sich »ideale Bedingungen für die Narko-Mafia entwickelt«. Die unter den Augen der Nato beinahe vollendete Säuberung des Kosovo von allen Serben und Roma – selbst Kfor-Chef Michael Jackson meinte Ende Juli: »Die Albaner sind genauso schlimm wie die Serben« – hat dabei auch eine ökonomische Funktion: Die Aneignung von serbischem Privat- oder Staatseigentum. Der »Sunday Telegraph« berichtet: »Obwohl von der Nato zur Abgabe der Waffen aufgefordert, hat die UCK eine ›Übergangsregierung‹ gebildet und die Kontrolle über Regierungsgebäude und -unternehmungen übernommen. Den ethnischen Albanern wird geholfen, Cafés, Bars und kleine Geschäfte zu übernehmen, die vorher Serben und Roma besessen hatten. Eine Übernahme beginnt gewöhnlich mit einem Schild an der Tür, auf dem ›UCK-Besitz, betreten verboten‹ steht. Nach ein paar Tagen zieht ein neuer albanischer Eigentümer ein.« Auch die Betriebe der Energie- und Kohleindustrie wechseln zur Zeit unter Gewaltandrohung die Besitzer.

So wird die Provinz, deren Verbleib im jugoslawischen Staatsverbund im Waffenstillstandsabkommen völkerrechtlich zugesichert worden war, auch ökonomisch von Tag zu Tag mehr albanisiert. Da beim Stabilitätsgipfel in Sarajevo jede Zusammenarbeit mit Belgrad ausgeschlossen wurde, haben die Aufbauhelfer vor Ort schon aus rein praktischen Gründen keine Alternative zur Zusammenarbeit mit den UCK-Offiziellen. Als etwa die Berliner Ausländerbeauftragte Barbara John Ende Juli aus Prizren zurückkam, hatte sie einen schönen Plan: »Unsere Verwaltung (in Berlin) könnte Hilfestellung geben, eine Art Management, wie eine Stadt- oder Dorfverwaltung funktionieren kann.« Zur Vorklärung hatte sie mit dem UN-Repräsentanten in Prizren und »einem hohen Vertreter der von der UCK eingesetzten Stadtverwaltung« gesprochen. John: »Ich hoffe sehr, daß beide Institutionen zusammenarbeiten.«

Blutsbrüder als Geschäftsleute

Die hocheffiziente internationale Vernetzung der Albaner-Gangs mit ihren Niederlassungen in allen Teilen Kontinentaleuropas, einzelnen Zweigen selbst in Großbritannien und den USA und schließlich einem alles kontrollierenden Zentrum früher in Nordalbanien, seit kurzem im Kosovo, basiert auf der Großfamilie, dem Clan. »Wie dick der Saft ist, der im ›Blutbaum‹ fließt, zeigt ein vor allem in gebirgigen Regionen Albaniens und des Kosovo verbreitetes Denken in Abstammungskategorien. Männer können in der Regel ihre Linien bis ins 7., manchmal gar bis ins 15. Glied verfolgen … Getragen von den männlichen Mitgliedern der Sippe, ergibt sich ein Wir-Gefühl, das bei der Emigration in die vom Individualismus gezeichnete Außenwelt ein beträchtliches Potential darstellt. Eine typische Balkanfamilie hat heutzutage 60 Angehörige, bisweilen kommen noch 150 Verwandte zusammen. Verstärkt noch durch Allianzen mit Nachbarn und Freunden sind solche Beziehungsgeflechte, sofern sie sich in kriminelle Netzwerke einfügen, eine nahezu ideale Basis« (»Spiegel« 31/99). Die Überlegenheit des Clan-Prinzips machte nicht nur der serbischen, sondern auch der deutschen Polizei zu schaffen: Festgenommene Kosovo-Mafiosi nehmen lieber hohe Haftstrafen in Kauf, als gegen ihre Gang auszusagen; das Einschmuggeln von V-Leuten ist fast aussichtslos, denn »innerhalb der Führungsebene (werden) keine Angehörigen anderer Nationen geduldet« (ebenda).

So verdienstvoll die »Spiegel«-Reportage in der Darstellung dieses Clan-Archipels ist – während des Krieges ist derlei wohl mit Bedacht nicht gedruckt worden, da die Totalidentifikation mit den als bloße Opfer stilisierten Kosovaren nicht erschüttert werden sollte -, so falsch – und an dieser und nur an dieser Stelle auch potentiell rassistisch – ist es, wenn Augsteins Redakteure da lediglich »Relikte einer archaischen Stammesgesellschaft« erkennen wollen. Denn die Kriminalität vieler Albaner resultiert nicht aus einer ontologischen Konstante, sondern aus einer gesellschaftlichen Variablen: Es war der Einbruch des hochmodernen Kapitalismus in eine staatssozialistische Gesellschaft, die diese innerhalb weniger Jahre in jene wilde Barbarei zurückstürzen ließ, die von Karl May noch treffender als von Karl Marx beschrieben worden ist.

Selbst das Regime Enver Hodschas bedeutete für die Bevölkerung einen historischen Fortschritt insofern, als das Mittelalter und die Macht der Clans zurückgedrängt wurden. Staatliche Beschäftigungsgarantie und ein ausgebautes Sozialsystem ermöglichtem jedem und jeder eine individuelle Lebensführung unabhängig von der Großfamilie. Archaische Riten und religiöser Aberglaube waren in jeder Form untersagt. Nach dem Zusammenbruch des Systems lebten alte Sitten wie das Schleiertragen und die Blutrache wieder auf. Zwischen 1990 und 1995 – während die Weltöffentlichkeit die »Scheinwerfer auf das Kosovo« (Kinkel) gerichtet hielt – forderte im benachbarten Albanien die Blutrache nach Auskünften von Menschenrechtsgruppen 5.000 Opfer. Innerhalb weniger Monate nach dem Systemwechsel mußten fast alle Industriebetriebe in Albanien schließen, da sie teurer produzierten als die über den Weltmarkt ins Land drängende Konkurrenz. Der totale Absturz wurde 1992 durch das UN-Embargo gegenüber Jugoslawien noch hinausgezögert: Die Abschottung der jugoslawischen Außengrenzen eröffnete für die entstehende albanische Mafia die Möglichkeit zum groß angelegten Schmuggel vor allem von Öl und Benzin, der so erwirtschaftete Profit war die Grundlage windiger Anlagegesellschaften, der sogenannten »Pyramiden«, deren Anteilsscheine als fiktives Kapital Konsum und Dienstleistungssektor stimulierten. Mit dem Waffenstillstand von Dayton Ende 1995 und der Lockerung des Embargos gegen Jugoslawien wurde der Schmuggelökonomie der Boden entzogen, die »Pyramiden« stürzten zusammen, Zehntausende kleiner Anleger verloren ihr Sparvermögen (vgl. »Drogen und Deutschmark«, KONKRET 3/99). In dieser Situation wurde die Bandenbildung, die 1991/92 nur von einer kleinen Minderheit praktiziert worden war, zu einem Massenphänomen: Schlagartig war nun klar, daß es für Albanien nicht einmal mehr den Hauch einer volkswirtschaftlichen Chance geben würde. Was lag also näher, als sich eine der 650.000 beim Sturm auf die Kasernen 1997 erbeuteten Waffen zu besorgen und sein Glück mit dem Verkauf von Heroin oder Mädchen zu versuchen? Diese beiden Exportartikel – und nicht das von Rainer Trampert und Jutta Ditfurth beschworene kaspische Öl oder die von Michel Chossudovsky angepriesenen Kohle- und Chrom-Vorkommen – sind offensichtlich die einzigen Rohstoffe, die Europa aus dem Balkan noch haben will – aber auch nur, wenn sie billiger angeboten werden als von den türkischen oder russischen Rivalen. In diesem wie in jedem anderen Konkurrenzkampf siegt die Firma, die ihrem Personal am wenigsten zahlt und es dennoch zu Höchstleistungen motivieren kann – der Clan und der Stamm, die sich durch den Appell an gemeinsame Abstammung (»gemeinsames Blut«) die Loyalität noch der entferntesten Verwandten sichern.

Kapitalismus als Bedrohung für den Westen

Während der prosperierende Kapitalismus das Individuum aus allen traditionellen Bindungen – Volk, Religion, Clan – löst, bewirkt der kontrahierende Kapitalismus deren Wiederbelebung. Auf der verbrannten Erde der Marktwirtschaft zerfallen die modernen Formen der Vergesellschaftung, und es beginnt die Herrschaft der Banden. Diese, je nach Region ethnisch oder religiös kostümiert, sichern sich ihren Unterhalt jenseits der Warenproduktion mit Raub, Schmuggel und Wegelagerei: In Afghanistan und Somalia, Tschetschenien und Liberia, Kolumbien und Angola, schließlich in ganz Zentralafrika entlang des Kongos und rund um die Großen Seen herrscht Mad Max.

Der Kapitalismus, der auch nach der Kapitulation des Sowjetblocks den Appetit noch nicht verloren hat, verschlingt nun seine eigenen Geschöpfe: die Nationalstaaten, beginnend mit den unbotmäßigen, die sich den Schutzmächten des Weltmarktes USA und BRD nicht bedingungslos unterwerfen wollen. Doch erst mit der Zerstörung der vermeintlichen Schurkenstaaten entstehen barbarische Bewegungen, die nicht nur in ihrem angestammten Einflußbereich, sondern auch in den Metropolen Schrecken verbreiten: Da in den Modernisierungsruinen von Grosny und Tirana nichts mehr zu holen ist, müssen die Einheimischen nach Berlin und Brüssel kommen, um ihren Schnitt zu machen. Als Geschäftsleute sind die mafiösen Neokapitalisten so skrupellos, weil sie die Werte von Freiheit, Gleichheit und Brüderlichkeit nicht kennen, die sich in der atlantischen wie in der sowjetischen Zivilisation (in je unterschiedlichem Mischungsverhältnis) als Korrektiv zum bloßen Macht- und Gewinnstreben erhalten haben. Angesichts von Figuren wie Bin Laden wünscht man sich im State Department wohl schon den gemütlichen Nadschibullah zurück, und in nicht allzu ferner Zeit wird man auch dem berechenbaren Milosevic nachtrauern.

Kurzfristig ist es für die kapitalistischen Großmächte dennoch sinnvoll, daß sie der albanischen Mafia das unfriendly takeover des Kosovo ermöglicht haben: In Pristina, der gesetzlosesten Stadt der westlichen Hemisphäre, wird nun das von Hamburg bis Saloniki geraubte Schmutzgeld zusammenkommen und auch den entfernten Verwandten der Gangster in Tirana und Skoder einen bescheidenen Wohlstand ermöglichen. So wird nicht weiter auffallen, daß das europäische und amerikanische Kapital keinerlei Interesse daran hat, in dieser Region zu investieren oder gar uneigennützig die angerichteten Zerstörungen zu beseitigen. In einigen Jahren wird es im Kosovo dann sogar wieder eine Polizei und Zollbeamte mit blitzsauberen Uniformen geben – mit Drogengeldern bezahlt und von der UCK ausgebildet. Und während die Stoßtrupps der Banden schon den nächsten Brückenkopf erobern – vielleicht Mazedonien, vielleicht die Goldküste, vielleicht Kalabrien – wird die Journaille ins Schwärmen geraten: vom albanischen Wirtschaftswunder, das doch – wie weiland das deutsche – erst durch den Sieg über einen Hitler und durch einen großzügigen Marshallplan ermöglicht worden sei.

Aktualitet
01 Tetor 2017 – 09:37 | përditesuar në 16:12

VLORE – 20 plumba automatiku janë lëshuar mbi tre persona, mes tyre dhe një fëmijë 8-vjeçar, në Vlorë në aksin e njohur si “Transballkanikja” ndërsa aktualisht ata ndodhen në spital në gjendje të rëndë për jetën. Report Tv ka mundur të sigurojë pamjet ekskluzive të momenteve kur dy personat e plagosur Dritan Bega 50 vjeç dhe Ferdinand Llanaj, 39 vjeç nxirren nga automjeti dhe i jepet ndihma e parë mjekësore në trotuar nga kalimtarët e rastit.Në automjet ka qenë edhe një fëmijë 8-vjeç, B.Ll, djali i Ferdinand Llanajt, i cili ka mbetur i plagosur. Plagosja e fëmijës është mbajtur e fshehtë nga policia. Në deklaratën zyrtare të shpërndarë nga Policia e Shtetit flitet vetëm për dy të plagosur, Dritan Begaj dhe Ferdinand Llanaj, ndërsa vetëm burimet spitalore kanë konfirmuar se mes të plagosurve është edhe i mituri. Atij i është dhënë ndihma e menjëhershme mjekësore pasi kishte marrë një plumb në krah dhe ndodhet jashtë rrezikut për jetën.

Dy të plagosurit e tjerë të këtij atentati, Ferdinand Llanaj dhe Dritan Bega, siç duket edhe nga pamjet, nxirren të gjakosur nga mjeti i tyre “Mercedes Benz” i cili është i dëmtuar në pjesën e derës së pasagjerit nga disa plumba që kanë depërtuar brenda. Nga hetimet e policisë rezulton se në vendngjarje janë sekuestruar 20 gëzhoja dhe një armë pistoletë e cila dyshohet se i përket të plagosurve. Automjeti i qëlluar është me targa Vl 63 68 C. Ndaj tij është qëlluar nga një tjetër automjet, i cili u gjet i djegur në një fshat pranë Fierit.

Nga të dhënat e grupit hetimor rezulton se kjo targë është përdorur disa vite më parë nga Baftjar Llanaj, 62-vjeç në Vlorë i cili në vitin 2011 është vrarë për shkak të një hasmërie mes fisit Llanaj e Xhaferri. Vrasja e Llanajt nga policia u hetua për hakmarrje pasi vite më parë ky shtetas ishte i dyshuar për vrasjen e N.Xhaferrit. ndërsa vëllai i Llanajt kishte vrarë Sako Xhaferrin. Ndërkohë rezulton se vëllai i Ferdinand Llanaj është i arrestuar dhe dënuar me 35 vite burg për masakrën e “Coles” të ndodhur në Vlorë në 2015 me tre viktima. Burime nga prokuroria e krimeve të rënda bënë me dije për ReportTv se hetimet për këtë serial vrasjes me 5 viktima dhe 10-tra të plagosur nga 2005-a do të bëhen prej tyre dhe pjesë e hetimit do të jetë dhe atentati me pasojë vdekjen e Roland Saliut dhe Enver Hysenit ish-kreut të OSHE vlorë vrarë në maj 2017.

Deri më tani në Policinë e Vlorës janë 10 pesona të shoqëruar si dëshmitarë okular ndërsa kamerat e sigurisë të disa bizneseve në zonë kanë filmuar atentatin dhe mjetin e përdorur nga dy autorët e dyshuar që janë larguar me shpejtësi. Report Tv ka mësuar se për të mbajtur nën kontroll grupet kriminale në Vlorë dhe përplasjen mes fisit Llanaj e Xhaferri është urdhëruar nga drejtuesit e policisë së shtetit zbarfikimi i forcave RENEA dhe Forcave të Ndërhyrjes së Shpejtë.

I plagosuri, vëllai i autorit të masakrës së Çoles
Ferdinand Llanaj është vëllai i Aleksandër Llanajt i dënuar me 35-vite burg për masakrën në Lagjen „Cole“, ku humbën jetën 3 persona në ambientet e një lokali pasi u qëlluan me breshëri automatiku.

Një nga autorët e identifikuar ishte pikërisht Aleksandër Llanaj i cili në këtë ngjarje mbeti i plagosur. Ai është dënuar nga Gjykata e Krimeve të Rënda me 35 vite burg.

vlore palgosja llanaj

vrasje llanaj vlore
(Në foto dy të plagosurit nga atentati në Vlorë – FOTO EKSKLUZIVE)

Geschichtsfälschung und Betrug rund um das Albanische Könighaus, zuletzt mit Salih Berisha und der 100 Jahr Feier für die „Unabhängigkeit“

Donnerstag, August 17th, 2017

Zur 100 Jahr Feier, der Unabhängigkeit, wurde in Tirana ein Denckmal für den selbst ernannten König von Albanien aus dem Hause Zogu aufgestellt, inklusive der üblichen Albaner Mhyten Geschichtsfälschung, das das Hause „Zogu“ bei der Ausrufung der Unabhängigkeit in 1912 in Vlore, Ahmet Zogu dabei gewesen sei. Süd Afrika nahm ihm den Diplomaten Pass, weil er Waffen und Drogen schmuggelte, wie es in den Internationalen Berichten steht. Die Serben, dann die Italiener bezahlten ihn, da er vollkommen korrupt war und seine Migration auch plante, mit dem gestohlenen Staatsvermögen. Eigene Bücher, verklären die Familien Geschichte ebenso. Einzige Haupt Aufgabe war von Zogu, das er viele Politische Gegner ermorden lies. (er albanische Geheimdienst, der zu König Zogs Zeit in der Beseitigung der politischen Gegner von Zog bestand, war auch bei dem Inkrafttreten der Kommunisten weiterhin logisch. (Zogs Geheimdienst bis dato als Herr Dervishi wie andere Historiker nannten es nicht „kriminelle Organisation“, obwohl es bekannt ist, dass Zogu eine Reihe von persönlichen politischen Gegnern wie Gurakuqi, ehemaliger Premierminister Prishtina, Bajram Currin, Ceno Beg Kryeziu beseitigt hat Und viele andere).)

Instagram photo by durresi_jone - ___ Vila Zogut ___ #king #mansion #old #photo #durrsi #durres #shqip #shqiperia #villa #albania #instashqip #lux #luxury #backyard #yard #royal #hill

Zogu Villa bei Fertigstellung und dann wurde aufgeforstet, bis die Demokratie kam.

 

Villa Zogu – Durres in den besseren Tagen um 1992„Die Villa Zogu“ einem Schloßbau von der Durres Bevölkerung geschenckt vor 70 Jahren, wurde von der Bank Zwangsversteigert, hat seit 2016 neue Besitzer, der 518.000 € dafür bezahlte.

Bildergebnis für zogu königshaus albanien, denkmal tirana

Prinz Leka von Albanien hatte mit dem Betrüger Xhillari, der heute von Interpol gesucht wird, eine Geschäftspartnerschaft, auch für die Burg in Tirana.

Eines der Pleite Investements, wobei Leka Zogu, der gepfändet wurde, ebenso mit Alban Yhillari Geschäfte macht.

Bank beschlagnahmt “Prince Leka” seine Villa in Tirana

Leka Zogu do t’i paguajë 3.3 milionë euro biznesmenit Xhillari

Wikileaks
1. The Financial Crimes Task Force of the Tirana Prosecutor’s Office has concluded the investigation of a major property related fraud case that involved the illicit transfer of land titles to a major Albanian builder. The list of those charged includes the Head of Property Restitution Commission, a number of district restitution commission employees, the construction businessman Alban Xhillari and his lawyer……………………….
On February 12, 2008, the Tirana Court, set bail for Xhillari at 100 thousand USD, which he immediately agreed to pay. 2. This case marks the first major investigation into fraudulent practices in the property restitution process in Albania……………….

Bildergebnis für zogu königshaus albanien, denkmal tirana

Das selbste ernannte König Haus Zogu, bezahlt von den Serben und Inzest bei den Zogu Berg Banditen aus MAT

Das selbst ernannte Albanische Königshaus: Zogu, wurde direkt durch die Serben finanziert, kam so an die Macht, als billiger Mord und Banditen Clan. Per Vertrag, durfte das Könighaus nicht einmal eine eigene Aussenpolitik machen und zeigt wie korrupt damals die Herrscher waren und vor Mord nicht zurück schreckten. Alte geheime CIA Dokumente wurden nun veröffentlicht und das der selbst ernannte König Zogu, mit seiner Schwester Zenida, ein inzestösen Verhältniss hatte, sollte auch nicht überraschen, wer die merkwürdigen Traditionen der Nord Albaner kennt.

Sein Sohn war in Internatinalen Waffen- Drogen Schmuggel und Mord verwickelt und in Süd Afrika, wurde ihm deshalb der Diplomaten Status entzogen, so das er dann in Tirana 1997 auftauchte. Sein Sohn ist ein Bankrottuer, wo Vieles in Tirana beschlagnahmt wurde und verkehrt direkt mit berüchtigten Gangstern, wie Alban Xhillari, der Ali – Sokol Kazazi Mafia (auch unter Seferi Efendi bekannt, einem kriminellen Enterprise des Salih Berisha)

15. Zog’s sister, Zenida, is moroinic woman who has tremandous influence over her brother. Zog and Zenida are now having an incestuous affair about which Geraldine knows.

Bei einem kurzfristig angesetzten Reverendum, über eine Republik, oder Monarchie stimmen 40 % für eine Monarchie, nachdem die westliche Demokratie mit Salih Berisha vollkommen gescheitert war und sich später noch weiter versclimmerte, durch die Korrumpierung der Westlichen Institutionen und Privatisierer, wie in allen Balkan Ländern.

Geschichte in Kurzform:

zogu me motrat

„Ahmed Zogu   war ein Feind des Volkes. . Leider wird er  jetzt in Albanien und in Kosova geehrt. Viele Patrioten wurden durch Befehle  von Zogu ermordet. Zogu bekämpfte die  Patrioten des albanischen Vollen welche gegen die serbische Herrschaft in Kosova waren. Ermordet, wurden  36 Aktive Patrioten aus dem  -Komitee  für die  Verteidigung Kosovos-. Ahmed Zogu, ließ   Hasan Prishtina in  Thessaloniki 1933  ermorden. ,Den Namen Hasan Prishtina  trägt heute die  Universität in Prishtina. ,Zogu ließ  Avni Rrustemi in Paris ermorden. Rustemi liquidierte den Verräter, Esat Pasha, der  genau wie heute Hashim Thaqi, Mitrovica verkauft, Zogu befahl die  Ermordung von  Luixh Gurakuqi in Bari  in Italien Ahmed Zogu lies den  Volkshelden   Bajram Curri in Dragobia in Albanien töten. ,Zogu verfolgte und ermordete alle albanischen Patrioten, die Gegner der  jugoslawisch  serbischen  Regimes in Kosova waren. Zogu bekämpfte die Bewegung die von  Azem Bejta gegründet wurde.  Ahmet Zogu schloss vor seiner Rückkehr nach Albanien Ende  1924  ein Abkommen mit  e dem  serbischen König Nikolla Pashiq und verkaufte  Kosova an Serbien. Ahmed  Zogu  schloss einen Vertrag mit 16 Punkten mit Serbiens König Nikolla Pashiq ab. Daraufhin kam er mit Unterstützung der serbischen Armee nach Albanien zurück. Vor 1939 machte Zogu und seine feudale Clique Albanien faktisch zur italienischen Halbkolonie. Bei Beginn der faschistisch  italienischen Invasion floh Zogu feige ins Exil und nahm jede Menge Devisen und Gold mit.“

Ahmet Zogu në Kuvendin e Vlorës

I pari që ka lënë të kuptojë se është thirrur direkt nga Ismail Qemali në Kuvendin Kombëtar të Vlorës, më 1912, është vetë Zogu Mbret në rrëfimin që ka bërë për Ministrin Fuqiplotë të SHBA-ve në Shqipëri, Bernshtain (Bernstein) në vitin 1933: “Një patriot shqiptar, Ismail Qemali,” rrëfen ai, “ftoi të gjithë udhëheqësit e rëndësishëm të takoheshin në një kongres kombëtar në Vlorë. Zogu ishte midis të ftuarve gjithashtu. Pasi përzgjodhi njëzet e pesë burra të rinj si roje të armatosur, ai u nis për në Vlorë…” (King Zog Tells his Story to Herman Bernstein…, chapter three)  Dy vjet më pas, biografi i parë i Ahmet Zogut, Timo Dilo, në botimin “Mbreti ynë në rininë e tij” (1935) shkroi: “Gojë pas goje, kualitetet e rralla të Ahmet Zogut dhe përpjekjet e tij ishin përhapur në çdo vend të Shqipërisë dhe nuk vonon shumë kohë që Ahmet Zogu të merrte thirrje zyrtare nga Ismail Qemali që të nisej për Vlorë me përfaqësue Matin në mbledhjen historike që shpalli Indipendencën Shqiptare.”(f. 17)

……………………………

Në fakt, në Vlorë, Ahmet Muhtar Bej Zogolli mori vesh se Qeveria Kombëtare e Përkohshme e Vlorës kishte emëruar në postin e nënprefektit të Matit, bashkëfshatarin e tij, mësuesin Shyqri Koçi. Sipas kopjeve që ruhen në arkivin e familjes Koçi në Tiranë, lajmin e emërimit në krye të nënprefekturës së Matit, Shyqri Koçit ia kishte komunikuar vetë nënkryetari i qeverisë, Dom Nikollë Kaçorri:

I dashur Mik,

  1. Shyqri Koçi, Katundi Burgajet, Mat

      Shyqri! Andrra dhe dishira jonë, e çfaqun në mes nesh në burgun e Selanikut, u plotësue. Shqypnia u shpall e pavarme. Flamuri u ngrit më 28-XI-1912, ora 4 mbasdreke në Vlonë. Qeveria u formue nën kryesinë e Ismail Bej Vlonës, me nën-kryetar unë dhe Vehbi Efendiu. Me njeri kastile po u çoj dy flamurë, për t’i ngritë në dy vende t’asaj krahine. Qeveria u ka caktuar juve Nënprefekt i Matit… Pra, shpallni edhe aty pavarësinë, ngrini flamurin, organizoni administratën, mbroni krahinën bashkë me atdhetarë tjerë matjanë, nga zaptuesit Serb, n’emen të Qeverisë së Vlonës dhe si i ngarkuemi sajë…

                          Vlonë, Vjeshta III, 16/1328/ 29 Nëntor 1912     

Më 7 Dhjetor 1912, ditën që përfaqësuesit e Matit gjendeshin present në Mbledhje VII të Kuvendit Kombëtar të Vlorës, Shyqri Koçi ktheu këtë përgjigje:

       I Nderuemi, Monsignor Dom Nikolla

          Nënkryetar i Qeverisë së Përkohshme, Vlonë

          Letrën tande, të çueme me njeri kastile… e morëm. Lajmi i dhanë ishte nji sihariq  i madh jo vetëm për neve, por për gjithë popullin matjanë. Flamuri u ngrit në dy vende në Mat, Burgajet e Lis, më 5 Shëndre [Dhjetor]1912…, në mes të nji gëzimi të papërshkrueshëm të popullit, në mes të këngëve e valleve, krizmave të pushkëve dhe buçitjes së lodrave (daulleve). Administrata u krijue dhe filloi punën. Unë mora detyrën e Nënprefektit (Kajmekamit), simbas porosis suej (Qeverisë) dhe Ismail Terziu, nji nga atdhetarët më të mirë të vendit e caktuem Kryetar i Bashkisë së Matit (Mat beledije -reizi). Emrat e memurëve të tjerë do t’ju a lajmëroj ma vonë , me letër tjetër. Vazhdojmë me çeljen e zyrave dhe të shkollave shqipe në Mat…

Burgajet (Mat) 7 Shëndre [Dhjetor] 1912…      

                                                                                   Shyqri Koçi,

                                                                         Nënprefekt i Matit    

Përmbajtja e letrës së Shyqri Koçit tregon se delegatët e Matit në Kuvendin e Vlorës nuk ishin zgjedhur nga ndonjë kuvend krahinor, por sipas ndonjë marrëveshjeje kompromisi midis bejlerëve dhe agallarëve matjanë, siç shkruan studiuesi Ramiz Fiçorri. Por emërimi i mësuesit Shyqri Koçi në detyrën e Nënprefektit të Matit, post shekullor i Zogollëve, duket se ka ndikuar që Ahmet Beu të largohej shpejt nga Vlora dhe të mbante qëndrim armiqësor ndaj Ismail Qemalit dhe Qeverisë Kombëtare të Përkohshme të Vlorës.

(Vijon)

Theater Show im Null Funktion Staat Albanien: die 100 Jahr Feier

Ein Riesen Spektakel, im Staate wo Nichts funktioniert, muss eine Theater Show inzeniert werden, obwohl 90 % der Albaner so eine Feier vollkommen egal ist! Peinlich, wenn alle echten Wissenschaftler, die Geschichts Fälschung von der „Salih Berisha“ Bande rund um das selbst ernannte Königshaus verurteilen, wie der jüngsten Geschichte, ebenso. Arben Puto, ein echter Historiker, wie Andere, verurteilen das ganze Pseudo Historiche Getue und empfehlen, das man Salih Berisha, wie König Zogu, ohne Ehren Seite bei Seite begräbt, als Volks Despoten, die unglaublichen Schaden angerichtet haben.

Selbst die Prominenz der US Politiker, US Lobbyisten und US Berufs Ganoven meidet diese Veranstaltung des Volks Terroristen Salih Berisha und seiner Bande.

……………..

[Image: ipnwgg.jpg]

100 VJET – GEZUAR SHQIPERIA

28 Nentor
1912 – 2012 Heart
Gezuar festen e pamvaresise.

Man feiert seine uralte Tradition einer Banditen Polizei:

Eine alte Tradition eine Banditen Polizei, welche Plünderungen organisiert, wie man auch 1997 sah. Salih Berisha und praktisch alle Innenminister, vor allem Bujar Nishani, Lulzim Basha, Flamur Noka sehen eine Banditen Polizei, als Kult Projekt in 100 Jahren.

Die Geschichte des Banditen Clans Zogu aus dem Bergtal MAT, der mit Hilfe der Serben sein Unwesen in Durres und Albanien trieb.

Heute arbeitet Salih Berisha, mit den identischen Methoden, wie die Stalin Kommuisten des Enver Hoxha und des Banditen Zogu, der alle Oppositionellen beseitigen liess.

“Banditen in Offiziers Rang” auf Seite 156 u.a. heute genannt: Albanische Polizei, Justiz und SHIS.
Michael Schmidt-Neke: Entstehung und Ausbau der Königsdiktatur in Albanien (1912–1939), Seite 156. München 1987. ISBN 3-486-54321-0, abgefragt am 22. Januar 2010

Salih Berisha ist heute eine Gestalt, ohne jede Authorität, was eine Folge ist, wenn man nur Posten Mafiös verkauft, die Justiz ausschaltet, sich mit 80 % uralt Kommunisten umgibt und den Irrsinn der totalen Wirtschafts Zerstörung in 1992 praktizierte und nochmal in 1997. Besser bekannt auch unter „Schock Therapie“, einer kriminellen Idee der Privatisierungs Geschäftemacher rund um Georg Soros, mit der Folge: das Albanische Volk wurde Kriminalitisiert und in eine Partnerschaft u.a. mit der Italienischen Mafia getrieben.

und man die Strom Gebühren der Wasser Werke nicht bezahlt, dafür Millionen Summen hat, für Dekorationen, was der Schwager des sogenannten Bürgermeisters Lulzim Basha organisiert.

Es reicht für eine Schlagzeile

Die Überreste des selbst ernannten König Zogu, wurden nach Albanien zurück gebracht

Für ein Medien Spektakel haben die Albaner immer Zeit, weil man seit Jahren wie ein schlechte Theater Truppe ohne Bildung agiert.

Die Geschichte des Banditen Clans Zogu aus dem Bergtal MAT, der mit Hilfe der Serben sein Unwesen in Durres und Albanien trieb.

Heute arbeitet Salih Berisha, mit den identischen Methoden, wie die Stalin Kommuisten des Enver Hoxha und des Banditen Zogu, der alle Oppositionellen beseitigen liess.

„Banditen in Offiziers Rang“ auf Seite 156 u.a. heute genannt: Albanische Polizei, Justiz und SHIS.

  1. Michael Schmidt-Neke: Entstehung und Ausbau der Königsdiktatur in Albanien (1912–1939), Seite 141. München 1987. ISBN 3-486-54321-0, abgefragt am 22. Januar 2010

Echte Historiker, wie Pellumi kritisieren dieses Regierungs Spektakel, denn irgendetwas Positives hat dieses sogenannte selbst ernannte Königs Haus nie in der Geschichte gemacht, mit Ausnahme Welt weiten Waffen und Sonstigen Schmuggel und die Banditen des Köngis haben damals viele Leute ermorden lassen. Arben Puto oder Rexhep Qoses, bezeichenen ihn als Gangster!  Er gilt als Despot, der für Geld Alles verkaufte, wie die heutigen Tropoje, Kukes, Skrapari  Gangster in Tirana. Historikern gilt er sogar als Verräter Albaniens, durch seine

Guten Morgen Kosova

von A.R. Prishtina am 20.11.2012

Ich habe  ganz gut geschlafen und der Kopf funktioniert bereits wieder. In Prishtina sieht man überall albanische Nationalfahnen, an Autos, an den Fenstern, sowie an verschiedenen Hausmauern. Der hundertste Jahrestag der Unabhängigkeit Albaniens im Jahr 1912 steht bevor. Das wichtige an der Sache ist, dass die UNMIK Fahne Kosovas aus dem Straßenbild

verschwunden ist. Dennoch wird am 28. November in Prishtina nur gefeiert werden. Ich habe allerdings keinerlei Lust zu feiern. Weder ist die Einheit der Nation verwirklicht noch ist die soziale Frage in Albanien und Kosova gelöst. Im Gegenteil, die Armut wird in Kosova und Albanien immer schlimmer. Was wir benötigen ist eine soziale Revolte in Albanien und Kosova. Wenn letzteres stattfindet steht der Einheit der Nation  nichts mehr im Weg. Nur die Arbeiter, Bauern und die verelendeten Massen können die Einheit der Nation erkämpfen, dabei werden sie ihre sozialen Interessen nicht zurückstellen. Die Mafia, die Kapitalisten, sowie der fremde kapitalistische Investor hat weder an der Lösung der nationalen Frage und schon gar nicht an der Lösung der sozialen Frage ein Interesse. Ein Beispiel dafür ist die Würdigung des ehemaligen albanischen Königs Ahmed Zogu durch den albanischen Ministerpräsidenten Sali Berisha vor einigen Tagen. Ahmed Zogu stürzte im Dezember 1924 die fortschrittliche Regierung Fan Noli in Albanien mit tatkräftiger Unterstützung durch die serbische Armee. Damals begann Fan Noli eine demokratische Bodenreform in Albanien und kämpfte zusammen mit Hasan Prishtina, und Isa Bolotini für die Einheit der Nation. Wenn Berisha diesen miesen  Zogu wuerdigt sagt dies viel aus über seine Politik.

Thursday, November 15, 2012

Remains of King Zog repatriated from France to Albania

King Zog's remains are carried from his grave at Thiais, south of Paris, 14 November The exhumation was accompanied by full military honours

Bank, beschlagnahmt dem Mafia Boss, “Prince Leka” sein Vermögen

“Prince Leka” wird Ritter im charitativen Orden des Hauses Savoyen: Santi Maurizio e Lazzaro

Ausstellung zur Gründung der Albanischen Monarchie

1997 in Albanien, mit einer bewaffneten Bande

Leka Zogu: Controversial ‚king of the Albanians‘ who spent most of his life in exile

Als „selbst ernannter König“ ist er wie als Waffen schmuggler in die Geschichte eingegangen.

Leka Zogu: Controversial ‚king of the Albanians‘ who spent most of his life in exile
Thursday 01 December 2011

King Leka I Zogu, who has died aged 72, was the heir to the Albanian throne but never ruled the Balkan state, having been forced into exile as a two-day old baby and only returning when he was well into middle age.

Zogu (centre) flanked by bodyguards and supporters in Tirana's Central Square on his return in 1997Zogu (centre) flanked by bodyguards and supporters in Tirana’s Central Square on his return in 1997

Leka of Albania was one of the most colourful and controversial characters on the 20th century Balkan scene, and one of the la

der selbst ernannte Prince Leka, ein vollkommene unnütze Person, aber mit bester Brittischer Militär Ausbildung

Raporti shokues i CIA-s, 30 shtator 1949: Ahmet Zogu, incest me motrën

DITA

Postuar më: 28 Janar, 2014 tek Aktualitet

King Zog with His Three Sisters in Uniform

Një numër i madh dokumentesh dhe raporte “tepër sekrete” të CIA-s amerikane të viteve 1940-1960 tashmë janë de-klasifikuar. Mes këtij lëmi dokumentesh gjenden dhe raporte tepër interesante në lidhje me informacionet që siguronte në vitin 1949 Agjencia Amerikane e Inteligjencës për mbretin shqiptar të rrëzuar nga froni, Ahmet Zogu. Asokohe Zogu qëndronte më tepër në Egjipt,Aleksandri,  nën mbrojtjen e mikut dhe mbështetësit të tij Mbretit Faruk të Egjiptit.

Por një avokat amerikan në Nju Jork, i quajtur Edgar M. Church mundi që të hynte në kontakt me familjen dhe oborrin e Zogut duke u bërë dhe përfaqësues juridik i interesave të Zogut në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Avokati Church, e krijoi këtë lidhje falë gruas së tij Konteshës Margaret. Margareta ishte kushërira e gruas së Zogut, Geraldinës. Për shkak të kësaj lidhje krushqie, avokati u pajtua nga familja mbretërore për të mbuluar disa çështje të kësaj familje në Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Por paralelisht ai mbante në kontakt shërbimin sekret amerikan për të gjitha zhvillimet dhe informacionet domethënëse që ai mësonte në lidhje me Ahmet Zogun dhe oborrin e tij. Janë një numër i madh raportesh dhe informatash që avokati Church i ka kaluar CIA-s duke detajuar të dhëna mbi atë që ndodhte në oborrin e Zogut, tashmë në ekzil.

Raporti i parë, që po e botojmë sot, është hartuar nga avokati Church në mesin e Shtatorit 1949, është administruar zyrtarisht në rangjet më të larta të CIA-s në 30 Shtator 1949 dhe është de-klasifikuar në vitin 2006. Ky raport i hartuar nga avokati amerikan bën një përmbledhje tërësore të situatës financiare të Ahmet Zogut në SHBA, të implikimit të Zogut me nxjerrjen dhe përvetësimin e floririt të shtetit që asokohe ishte në vlerën e 3 milionë dollarëve si dhe për disa aspekte tronditëse në jetën private të Zogut. Krushku amerikan i Ahmet Zogut, njëkohësisht dhe agjent i CIA-s pranë tij, raporton ndër të tjera se mbreti shqiptar kishte një marrëdhënie incesti me njërën nga motrat e veta duke e identifikuar të motrën si Zenida, që korrespondon me Senijen. 

Madje avokati amerikan i raportonte CIA-s se bashkëshortja e mbretit, Geraldina kishte dijeni të plotë mbi këtë fakt. Më pas avokati amerikan lë të nënkuptohet se vetë Geraldina ‘argëtohej” me një bashkëpunëtor të Zogut, të identifikuar si Alexander De Villa (a.k.a Skënderi).  Në raportin e tij, avokati Church detajon dhe rrethin e ngushtë të bashkëpunëtorëve të Zogut dhe përshkruan edhe karakteristikat e tyre, ndërsa në fund të këtij raporti ai nënvizon se Zogu do e ketë shumë të vështirë të arrijë ambiciet e veta politike nëse nuk del nga influenca femërore. Më poshtë teksti i plotë i përkthyer në shqip dhe i marrë nga dokumenti autentik i CIA-s amerikane:

 

Klasifikimi SEKRET/ Vetëm për zyrtarë të Shteteve të Bashkuara 

AGJENCIA QENDRORE E INTELIGJENCËS (CIA)

Raporti Nr. 00-B-8501-49
CD Nr. G-162
Çështja 2860
Data e Regjistrimit: 30 Shtator 1949
Nr i faqeve: 3

Shteti: Shqipëria
Subjekti: Mbi Statusin Personal dhe Financiar të Ish-Mbretit Zog
Vendi ku u sigurua:( ….)
Data kur u thith nga burimi: Në mesin e Shtatorit 1949

VLERËSIMI MBI INFORMACIONIN:
Gjykimi mbi zyrën nga ka ardhur: Nuk mund të gjykohet
Opinioni i burimit mbi përmbajtjen: Me shumë gjasa informacion i vërtetë

 

BURIMI: Një avokat i suksesshëm, i moshës 38 vjeç, i angazhuar me një zyrë ligjore shumë të njohur në SHBA. Nëpërmjet lidhjeve familjare, ai ndodhet shumë pranë mbretit Zog dhe vepron si përfaqësuesi i tij ligjor në Shtetet e Bashkuara.

Asetet e ish-Mbretit Zog përfshijnë:

a)      108 mijë dollarë në “National City Bank’ Ne$ York”

b)       Afërsisht 5 mijë dollarë në “Garantee Trust Company”

c)       Një ndërtesë dhe truall në Aleksandri, Egjipt,  e vlerësuar 40 mijë Lira Egjiptiane

d)      Bizhuteri të kurorës shqiptare që kapin një vlerë rreth 100 mijë dollarë, ndoshta dhe më tepër.

e)      Rreth 450 mijë dollarë, të mbetura nga rezervat e arit të cilat Zogu i mori nga Shqipëria dhe i çoi në Egjipt dhe që në total vlerësohen si 3 milionë dollarë.

2. Zogu ka një farë detyrimi moral për t’iu gjendur gjyshes së gruas së tij, duke i dhënë çdo muaj një shumë prej 115 dollarësh. Ai nuk ka detyrime të ngjashme në Shtetet e Bashkuara me sa kam unë dijeni. Në shtete të tjera, ai ka përgjegjësinë dhe kujdestarinë për gruan e tij, katër motrat e tij dhe kunatin e tij, John Apony, i cili është i shtruar në një sanatorium për tuberkulozin në Siçili.  Përveç këtyre detyrimeve, unë nuk mendoj që Zogu mund të ketë të tjera detyrime. Miku i tij i ngushtë, Mbreti Faruk, nuk do ta lejonte asnjëherë që ai të hynte në borxhe në Egjipt.

3. Zogu nuk ka burim të ardhurash në SHBA përveçse interesit që përfiton nga llogaria e tij bankare. Nuk mendoj se ai merr ndonjë të ardhur nga shqiptarët në Shqipëri apo në SHBA.

4.  Të vetmet pagesa që ai i kryen rregullisht janë për gjyshen e gruas së tij. Këto pagesa ai i kryen çdo dy muaj ose çdo tre muaj.

5.  Zogu nuk ka kryer asnjë tërheqje apo depozitim domethënës të ardhurash në llogarinë e tij bankare që prej Prillit të vitit 1949.

6. Në kuadër të grupimit të tij politik, çështjet financiare i janë lënë në dorë Kryeministrit të tij dhe Truprojës Sotir Martini. Martini rrallë herë largohet prej tij dhe mbikëqyr të gjitha bizneset e Oborrit. Punët e pista të Zogut i janë besuar kontit Alexander De Villa. Zogu përpiqet shumë me vetëmenaxhimin, ndërsa të gjitha përkthimet  ia bën bashkëshortja e tij Geraldina.

7. Në kompaninë ligjore ku punoj, jam i vetmi që mbuloj bizneset e Zogut. Shumica e komunikimeve të mia me Zogun bëhet nëpërmjet letërkëmbimit  me Geraldinën, asnjëherë me Zogun drejtpërdrejt. Çështjet urgjente komunikohen direkt me telegraf. Korrierët nuk përdoren asnjëherë ndonëse unë kam ngritur një sistem i cili mund të përdoret në raste urgjente.

8. Të vetmet kontakte aktive të Zogut në Shtetet e Bashkuara mbahen me  gjyshen e bashkëshortes së tij, gruan time, me mua vetë si dhe me shtetasin John Blackburn i cili është bashkëshorti i Virginias, motrës së Geraldinës. Në një letër të fundit që Geraldina i ka dërguar gjyshes së saj, ajo i shkruan se Zogu është përqendruar fort  në një grup shqiptarësh, ose disa grupe shqiptare, të cilët ndodhen aktualisht në SHBA. Një pjesë e kësaj letre thoshte:

“Bashkëshorti im i dashur është tepër i shqetësuar për çdo detyrë shoqërore. Gjërat, siç edhe mund ta kesh kuptuar, nuk është se po na shkëlqejnë,  për më tepër atë e bluan fakti se fuqitë nuk kanë për ta dëgjuar atë, apo nuk kanë për ta përdorur fare atë; dhe se kanë formuar një farë Komiteti Shqiptar, i cili nuk ka lidhje fare me realitetin në Shqipëri, e që përbëhet nga ca marioneta që përplasen ndërmjet vetit. Gjithsesi ata po shkojnë në Uashington dhe të paktën Shqipëria do mund të përfaqësohet, pavarësisht nivelit të ulët të përfaqësimit. Kjo lëvizje mund të shkaktojë dhe shkëndijën për të plasur lufta apo trazira atje në tre javët e fundit, por nuk ka për të ndodhur nëse rusët tregohen më të fuqishëm se krahu tjetër. Financiarisht dhe ne nuk është se kemi përfituar ndonjë gjë”.

Në kontekstin e kësaj letre, unë besoj se Zogu mund të shtyhet për tu bërë më miqësor dhe i lidhur me grupin që përmend Geraldina në këtë letër.

9.Përfaqësuesit ligjorë të Zogut jashtë vendit, unë nuk i njoh. Unë e kam kuptuar se ai ka një avokat në Aleksandri i cili më pas shikon në mënyrë të hollësishme të gjitha dokumentet që unë përgatis për Zogun.  Por unë nuk e di si quhet ky avokat.

10.   As firma ime ligjore dhe as unë personalisht nuk kam kontakte në Shqipëri, por unë besoj se Zogu ka kontakte në vijimësi me nëntokën dhe rrjetin shqiptar. George Gog, i cili drejton policinë e pallatit të Zogut, mundet që të hyjë e të dalë nga Shqipëria.  Anëtarët e rrjetit të tij shpesh lëvizin nga Shqipëria në Egjipt.

11.   Nuk ka pikë dyshimi se regjimi aktual në Shqipëri, ka pretendime kundër Zogut, pasi e bëjnë përgjegjës se ka marrë nga Shqipëria 3 milionë dollarë flori’. Zogu nga ana e tij thotë se i ka shpenzuar këto para për mbajtjen e Oborrit të tij në ekzil dhe se i ka shpenzuar me korrektesën më të madhe. Vetëm 450 mijë dollarë flori’ i kanë mbetur tani. Askush nuk e ka të qartë atë që ka ndodhur vërtetë, si në kuptimin ligjor apo dhe të tjera aspekte.

12.   Geraldina, gruaja e Zogut, është tërësisht e përkushtuar ndaj tij, pavarësisht veprimeve të tij të pamatura.

13.   Kontesha Margaret Sherr-Thoss është një nga kushërirat e Geraldinës dhe vajza e nënës birësuese të Geraldinës. I ati i Margaretës ka qenë Shefi i Inteligjencës Ushtarake Gjermane gjatë Luftës së Parë Botërore dhe tani jeton në Klagenfurt, Austri.

Mamaja e Margaretës, ishte amerikane dhe u detyrua të bëjë vetëvrasje nga Gestapo, gjatë Luftës së Dytë Botërore.  Margareta është vajzë e lezetshme, por ajo s’mund të japë ndonjë ndihmë me aq gjëra sa di. Vëllezërit e saj, që të dy qytetarë amerikanë, janë shumë të pamatur.

14.   Gjyshja e Geraldinës, Madame De Strahl d’Ekna, e moshës 82 vjeç, jeton në Shtetet e Bashkuara. Ajo nuk ka ndonjë ndikim mbi Zogun, por përpiqet vazhdimisht që të bindë atë dhe Geraldinën që të vijnë në SHBA. Ajo ka një imagjinatë të spikatur dhe sapo ka shkruar një libër mbi Zogun të cilin kërkon ta tregtojë si skenar për realizimin e filmave.

15.   Motra e Zogut, Zenida (Senija), është një grua idiote e cila ka një ndikim të tmerrshëm mbi të vëllanë. Zogu dhe Zenida kanë një lidhje incesti aktualisht, lidhje për të cilën Geraldina nga ana e saj ka dijeni.

16. Konti Alexander De Villa, i njohur me nofkën “Skënderi”,  është operatori i Zogut për punët e pista. Ai ka namin se është sjellë në Oborrin Mbretëror për të argëtuar Geraldinën, ndërsa Zogu nga ana e tij plekset me Zenidën. De Villa është gjysmë francez dhe gjysmë shqiptar, babai i tij ka qenë ambasador në Francë. Ai është një njeri shumë malinj dhe i pandershëm në kulm. Në vitet e kaluara ai ka trafikuar drogë në Francë , të cilën e fuste në valixhet diplomatike.  Ai është një mik i ngushtë i Farukut dhe po përpiqet që të organizojë me të nxjerrjen jashtë Egjiptit të  450 mijë dollarëve flori’ të mbetur aty.

17. George Gog është Shefi i Rojave të Pallatit të Zogut, përgjegjësi për sigurinë. Ai është gjë e sigurt (siç e quajnë shqiptarët), i pashëm, tipik ushtarak dhe relativisht i ndershëm.  Ai shkon e vjen nga Shqipëria dhe mban kontaktet me rrjetin atje.

18. Kemal Bej Mesari, është kujdestari i Oborrit. Ai mban një palë syze-teke, pëlqen veshjet sportive dhe vepron si spiun i Zogut. Kur e vizitova për herë të parë Zogun, Mesari më pa dhe më dëgjoi mua në hollin e hotelit për 2 orë përpara se të prezantohej vetë dhe të më shoqëronte për në pallat.

19. Planet e Zogut në të ardhmen përfshijnë marrjen e një shtëpie në Francë në verën e vitit 1950 dhe rikthimin në Aleksandri në dimër. Fiksimi i tij është të kthehet në Shqipëri dhe të dëbojë sovietikët. Ai kërkon mbështetje  materiale ushtarake dhe këshilla  nga SHBA, por mendon se mund të sigurojë edhe mbështetjen e arabëve të fuqishëm për të ngritur ushtrinë e tij. (Ai është shumë i afërt me Farukun dhe Ibn Saud). Zogu i ka përzemër çështjet ushtarake dhe do ishte shumë komod të diskutonte për to me një oficer ushtrie të rangut kolonel ose dhe më lartë. Nëse Zogu do të jetë efiçent, ai me patjetër duhet të shkëputet nga ndikimi femëror dhe të mendojë më tepër si të kryesojë ndonjë projekt ushtarak  që do çlironte Shqipërinë. Ai më ka thënë se do të donte të luftonte për Shqipërinë, atje ku populli i tij po e kërkon. Më tej ai më tha se do përballej me një plebishit dhe se do të ikte jashtë Shqipërisë nëse do dilte i mundur.

 

(vijon nesër)

zogu me motrat

* * *

SHËNIM

Çfarë po botojmë dhe pse e botojmë

Habjon Hasani

Një numër relativisht i madh dokumentesh dhe raportesh sekrete të CIA-s amerikane janë de-klasifikuar dhe një pjesë e mirë e tyre pasqyrojnë aktivitetin zbulues të këtij shërbimi në Oborrin-Ekzil Mbretëror të Mbretit Zog nga viti 1949 e në vazhdim. Përmbajtja e informatave që u shkonte krerëve të shërbimit inteligjent amerikan mbi Mbretin Zog, familjen e tij dhe qerthullin e bashkëpunëtorëve të ngushtë në disa raste shfaqet tronditëse. Nuk e kemi pasur aspak të thjeshtë vendimin për botimin e këtyre materialeve. Dilema qëndronte në faktin se në raportet sekrete te CIA-s ka detaje dhe elementë të rëndësishëm mbi situatën financiare dhe politike të Zogut, por pjesë të raportit ishin dhe informacione të ndjeshme që lidheshin me aspekte intime të jetës së tij. Nëse do botonim një raport të cunguar dhe të censuruar atëherë më mirë të mos e botonim fare. Fundja një dokument sekret, i de-klasifikuar tashmë, e ka vlerën në tërësinë e informacionit të tij. Por duke disponuar këto raporte sekrete të shërbimit inteligjent amerikan dhe duke vlerësuar materialin në tërësinë e tij vendosëm ta publikojmë dhe këtë vendim e kemi marrë mbi disa arsye të cilat ja kemi borxh lexuesit për t’ia sqaruar. Së pari, nuk ka asnjë dyshim mbi autenticitetin e këtyre raporteve. Pra, nuk ka kurrfarë dyshimi, se këto materiale janë ofruar nga shërbimi inteligjent më i fuqishëm i planetit, CIA, si materiale të de-klasifikuara që dikur, sipas CIA-s, përbënin informacione të një rëndësie të veçantë. Së dyti, në njëfarë kuptimi, edhe nëse DITA nuk do i botonte këto raporte, ato do ishin dhe do mbeteshin publike, pasi mund të gjenden tashmë në bibliotekën elektronike të CIA-s, nga cilido qytetar i planetit që ka një kompjuter funksional dhe internet. Së treti, pjesa e raporteve ku jepet informacion mbi jetën intime të Ahmet Zogut, e cila është dhe pjesa që na shkaktoi dilemën, merr një tjetër përmasë kur është objekt i shërbimeve inteligjente. E thënë ndryshe, nëse për njerëzit e thjeshtë informacionet mbi jetën intime janë thjesht çështje kurioziteti apo “skandalesh”, nuk ndodh kështu për shërbimet inteligjente dhe kuadrot e tyre. Ata i shohin shumë më ftohtë këto lloj informacionesh. Për shërbimet sekrete, është pjesë e procedurës së punës që për cilindo subjekt që ata duan ta vendosin nën kontroll, të dinë çdo detaj, çdo intimitet, çdo dobësi, pasi në këtë mënyrë evidentohen më mirë edhe pikat e dobëta të subjektit dhe duke ia ditur këto dobësi kontrolli ndaj tij mund të shtohet dhe intensifikohet më tej. Së katërti, këto informacione CIA i ka marrë në rrugë operative, pasi kishte agjent të sajin një avokat amerikan të quajtur Edgar M.Church. Ky i fundit përveç lidhjes së krushqisë me Zogun, përfaqësonte interesat e Zogut në SHBA. Ndonëse vetë CIA nuk ofron publikisht nga ana e saj një analizë informacioni mbi besueshmërinë e këtij agjenti, është fakt se për vite me radhë i është referuar atij dhe se informacionet e dërguara prej tij mbi Mbretin Zog i kanë shkuar drejtuesve më të lartë të kësaj agjencie. Së fundi, me të dhënat e ofruara deri më tani e vetmja gjë që dimë të sigurt, është fakti se CIA ka vendosur të ekspozojë në formë të de-klasifikuar, disa dokumente dikur sekrete, që lidhen me aktivitetin e mbretit Zog në vitin 1949. Në filozofinë e shërbimeve inteligjente asnjëherë nuk mund të kesh siguri maksimale, shpesh ajo çka serviret nuk është ashtu siç duket. Por megjithatë, raporte sekrete të shërbimit inteligjent më të fuqishëm të botës mbi Mbretin Zog, nuk janë diçka që mund t’i neglizhosh dhe të bësh sikur nuk ekzistojnë ndërsa janë të ofruara faqebotës, publikisht.

 

 

Faksimile e raportit sekret të CIA-s

1

 

2

 

3

 

4

 

5

Raporti në fjalë mund të lexohet në anglisht, në linkun: http://www.foia.cia.gov/sites/default/files/document_conversions/1705143/OBOPUS%20BGFIEND%20%20%20VOL.%2014%20%20%28BGFIEND%20OPERATIONS%29_0037.pdf

45 Jahre Schmuggel zwischen Albanien und Süd Italien

Freitag, September 16th, 2016

Vor 40 Jahren wurde in den Nautischen Nachrichten schon vor den Schnellbooten zwischen Süd Italien und Albanien.Partner waren die Hafenmeister, Polizei Chefs. Das wurde erst ab 1999 geändert durch mehrfachen Personal Wechsel

Das Dokument wie Zigarettenverkehr im Jahr 1970 mit dem italienischen Camorran gedeihen soll, fing an, alle geführt von Mitgliedern der Staatssicherheit, nach dem Tod von Enver Hoxha Schmuggel erweitern. Der letzte Militär Staatsanwalr Spartak Braho, sein Stellvertreter Sokol Kociu waren die direkten Partner, zuerst von der „Camorra“, deshalb wurde damals die Apulische Mafia: „Sacra Corona Unita“ gegründet, welche auch als Investor in Albanien auftrat.

Aufbau

Die SCU ist eine föderale Organisation mit 47 unabhängigen Clans, die etwa 1600 ständige Mitglieder einschließen. Sie wird von Giuseppe Rogoli gelenkt. Der ehemalige Boss Filippo Cerfeda hat sich nach seiner Verhaftung als Kronzeuge zur Verfügung gestellt.[1] Das Zentrum des Einflussbereiches liegt nach wie vor in Apulien in den Provinzen Brindisi und Bari.

Die SCU weist eine stark hierarchische Struktur auf, unten angefangen mit sogenannten Camorristi oder Picciotti, darüber Sgarristi, Santisti, Evangelisti, Trequartino und schließlich dem Crimine als Oberhaupt der Organisation. Unterteilt ist die SCU hierbei in die Società Minore (der die Camorristi oder Picciotti angehören), die Società Maggiore (der die Sacrristi und Santisti angehören) und schließlich die Società Segreta, der die übrigen Grade angehören. Diese bildet dabei gleichzeitig den Rat der Organisation.[2][3]

Verfasst am: 2016.10.09 – 09.01

Von Vereinbarungen Camorra-n stieg Schmuggelware Schmuggelnetzebene auf den höchsten Ebenen, darunter das gesamte Panorama der organisierten Kriminalität. Die Existenz dieser Kanäle kommunistischen Albanien zu schmuggeln gebracht Risiken für die innere Sicherheit in Italien.

……………….

Seit Ende 1978 war Durres Teil der Aktivitätszentren der neapolitanischen Camorra und die Situation weiter nach Hoxhas Tod zu verschlechtern, wenn das Urteil kam der Generalsekretär der Kommunistischen Partei, Ramiz Alia.

100 Jahre Albanische Minister Präsidenten: 7 ermordet, 10 hingerichtet, 3 landeten im Gefängnis

Donnerstag, Oktober 31st, 2013

Ein einmaliger Weltrekord, wo schon vor fast 90 Jahren die Historiker berichten, das es nur Banditen waren, inklusive der Polizei Offiziere.

 

Kryeministrat shqiptarë: 7 të vrarë, 10 të dënuar me vdekje, 3 të burgosur

Nga Roland Qafoku

Postuar më: 31 Tetor, 2013 tek Lajme Flash

9. Idhomeno Kosturi

Në 101 vjet shtet Shqipëria numëron 33 kryeministra, që me një llogari të thjeshtë i bie një kryeministër për 3 vjet. Po të heqësh 27 vitet e Mehmet Shehut dhe 10 vitet e Enver Hoxhës dhe 9 vitet e Adil Çarçanit, Shqipëria rezulton shteti më i pastabilizuar në Evropë. Por nga se dallohen kryeminsitrat e shtetit shqiptar?  Është një histori që kur e mbaron së bëri të lë pa gojë. Së pari janë 7 kryeministra të vrarë në atentate. Një histori kaq e trishtë që nis që me kryeministrin  e parë Ismail Qemal Vlorën, të cilin e helmua në hotelin “Brufoni” në Perugia të Italisë. Dhe që vijon më parë me vrasjen në atentat të Esad pashë Toptanit, të Hasan Prishtinës, Idhomeno Kosturit. Apo të Maliq Bushatit të pushkatuar si armik i popullit apo i Kostaq Kotës që vdiq në burgun e Burrelit nga torturat. Por edhe më e rëndë është vrasja në detyrë apo vetevrasje sipas versionit zyrtar të Mehmet Shehut. Shifrat vijojnë më tej edhe më të rënda: 10 kryeminstra në historinë e shtetit shjqiptar janë dënuar me vdekje, pra një e treta e tyre. Është bërë një rregull gati i pashkruar që paaardhëist kanë dënuar paraardhësit, një rregull që nis që me Ahmet Zogun dhe Fan Nolin dhe që u rëndua pas Luftës së Dytë Botërore

Dossieri i plote pjese e rubrikes se gazetarit Roland Qafoku ne DITA “Vera e re në fuçinë e vjetër” – me fotot dhe historite e 33 kryeministrave mund te lexohet sot ne gazeten DITA ne print. Me poshte, disa nga te dhenat:

 

7 KRYEMINISTRA TE VRARE

Shtatë kryeministra në historinë e shtetit shqiptar janë vrarë. Ata janë Ismail Qemali i helmuar,  Esad Pashë Toptani i vrarë në atentat, Hasan Prishtina i vrarë në atentat, Xhaferr Ypi i vrarë nga bombardimi, Idhomeno Kosturi (në foto) i vrarë në atentat, Kostaq Kota vdekur në burgun e Burrelit nga torturat, Maliq Bushati i pushkatuar si armik.

10 KRYEMINISTRA TE DENUAR ME VDEKJE

Mes 33 kryeministrave, 10 prej tyre janë dënuar me vdekje. Ata janë: Ahmet Zogu, Fan Noli, Maliq Bushati, Ibrahim Bicakciu, Kostaq Kotta, Shefqet Verlaci, Rexhep Mitrovica, Mustafa Kruja, Ekrem Libohova dhe Fiqiri Dine. Numrin më të madh e kanë kryeministrat që kanë qeverisur gjatë Luftës së Dytë Botërore dhe që regjimi komunist i shpalli kriminelë lufte dhe i dënoi me vdekje në mungesë duke pretenduar që fuqitë e mëdha do ti dorëzonin.  Mes 10 të dënuarve me dënim kapital janë ekzekutuar dy prej tyre: Maliq Bushati u pushkatua dhe Kostaq Kota vdiq në burg nga torturat. Ndërkohë Ahmet Zogu dhe Fan Noli kanë dënuar njëri-tjetrin me vdekje pas kryengrityjes së vitit 1924 kur Noli erdhi në pushtet dhe në dhjetor të atij vitit kur Zogu erdhi sërish në pushtet.

3 KRYEMINISTRA TË DËNUAR ME BURG

Janë 3 kryeministra pas vitit 1990 që janë dënuar dhe kanë bërë burg. Adil Çarçani dënua me 15 vjet, por bëri 3 vjet, i dënuar për abuzime me pushtetin gjatë regjimit komunist, Fatos Nano u dënua dhe bëri 4 vjet burg për abuzime me ndihmat italiane dhe Vilson Ahmeti bëri 2 vjet burg i dënuar për skandalin “Arsidi”.

27 VJET, REKORDI GUINNES NE DETYRE

Kryeministri më jetëgjatë në detyrë është Mehmet Shehu. Me 27 vjet në detyrë Shehu është rekdordmeni në historinë e shtetit shqiptar por edhe në botë. Një rekord që pak gjasa ka që të thyhet. Pas Shehut kryeministri i dytë më jetëgjatë është Enver Hoxha me 10 vjet, Adil Çarçani me 9 vjet dhe Sali Berisha me 8 vjet.

 KRYEMINISTËR 8 VJET, BERISHA REKORDMEN PAS ‘90

Sali Berisha është i katërti kryeministër më jetëgjatë në detyrë mes 33 kryeministrave të shtetit shqiptar. Por Berisha është rekordmeni më jetëgjatë në detyrë pas vitit 1990. Me 8 vite ai lë pas Aleksandër Meksin me 5 vjet, Fatos Nanon me 4.5 vjet dhe Ilir Metën me 2 vjet.

1 DITE KRYEMINISTER

Kryeministri me jetëshkrurtër në detyrë është Qazim Koculi. Ai qendroi kryeministër një ditë, ose më saktë 12 orë, nga mëngjesi deri në mbrëmje. Pas tij vjen Hasan Prishtina me 5 ditë kryeministër, Idhomeno Kosturi me 12 ditë.

 27 VJEÇ KRYEMINISTER

Ahmet Zogu është kryeminuistri në detyrë në moshën më të vogël. Ai ishte 27 vjeç e 67 ditë kur mori detyrën në 2 dhjetor të vitit 1922.

 81 VJEÇ KRYEMINISTER

Turhan Pashë Përmeti ishte 81 vjeç kur e la detyrën në janar të vitit 1920, duke mbajtur edhe rekordin e kryeministri shqiptar në moshën më të madhe në detyrë. Pas tij është Pandeli Evangjeli I cili ishte 76 vjeç kur la detyrën e kryeministrit ne vitin 1935.

 2 METER KRYEMINISTER

Edi Rama është kryeministri më i gjatë në historuinë e kryeminuistrave të shtetit shqioptar. 2 metra i lartë, Rama ka privilegjin ta nisë me rekord detyrën.

http://gazetadita.al/kryeministrat-shqiptare-7-te-vrare-10-te-denuar-me-vdekje-3-te-burgosur/

Salih Berisha- Azem Hajdari – Izet Haxhia; der Mord und Putsch in 1998 : Historiania: Faksi i Berishës pas vrasjes së Azemit

Donnerstag, Oktober 31st, 2013

Die Leibwächter von Salih Berisha, hatte in 1998 Azem Hajdari ermordet, wobei Azem Hajdari, viele Feinde in Nord Albanien hatte, vor allem den Haklaj Clan, der das Monopol hatte, für Waffen Lieferungen in den Kosovo, im Auftrage des Ramiz Alia, seitdem Besuch des Franz Josef Strauss, wobei die Albaner nicht nur einen Mercedes 600 erhielten, sondern Entwicklungshilfe als Gegenleistung.

Izet Haxhia, zu 25 Jahren Haft in Albanien verurteilt, lebt heute in der Türkei, und versucht seine Auslieferung nach Albanien vor dem EU-Menschrechts Hof zuverhindern. Er feuerte den ersten Schuss auf Azem Hajdari ab und war bis 14. September 1998, Chef Leibwächter von Salih Berisha und eine Rädels Figur bei dem Putsch in 1998. Er war enger Partner von Aldo Bare, einem der schlimmsten Verbrecher Kartelle in Albanien, was für diese Leute normal war. Ismet und Jaho Mulosmani, ebenso aus Tropoje, wurden zu Lebenslanger Haft verurteilt als Täter, ebenso Leibwache des Salih Berisha.

Izet Hajia
26 Mars, 2013

Intervista | nga AMA-News

Historiania: Faksi i Berishës pas vrasjes së Azemit

15Ekskluzivisht nga Londra/Miranda Vickers: Populli shqiptar duhet të pyesë veten nëse….

INTERVISTA – Rrëfimi i rrallë për DITA i historianies së njohur të Akademisë Britanike të Mbrojtjes, që mbulon prej 22 vitesh vendimmarjet e Londrës për çështjen shqiptare: Ku e kishin origjinën ngjarjet e tmerrshme që tronditën Shqipërinë në vitet 1997-98; Si shpjegohen qëndrimet e dyzuara të Berishës për Kosovën dhe Çamërinë; Pse Berisha nuk ka bërë thirrje për heqjen e Gjendjes së Ligjit të Luftës me Greqinë; Çfarë mendon për Edi Ramën; A do ketë dorëzim paqësor të pushtetit në qershor 2013 dhe pse përdor për qeverisjen termin “bajatosje”

Historiania e njohur angleze dhe një nga ekspertet më të mira të çështjes shqiptare, në këtë intervistë ekskluzive për gazetën “DITA”, analizon situatën aktuale në vend para zgjedhjeve të 23 qershorit, ndërsa argumenton nevojën e ndryshimit. Ajo ka besim se nuk do të përsëritet manipulimi skandaloz i zgjedhjeve të vitit 1996, as dhe anarkia dhe kaosi i vitit 1997. Por ajo mendon se Berisha ka mbetur po ai. “Berisha mbetet po aq dogmatik dhe imponues si edhe më parë dhe po aq i vendosur për të të mbetur në pushtet me çdo kusht”, thotë ajo. Ndërsa flet për retorikën nacionaliste, ajo e kritikon Berishën për keqpërdorim të çështjes came. Ajo hedh dyshimet për vrasjen e Azem Hajdarit, ndërsa thekson se “Berisha fitoi kapital të madh politik pas vdekjes së Hajdarit dhe unë nuk mendoj se ne do të mësojmë të vërtetën e kësaj ngjarjeje, derisa frika që buroi nga Tirana në shtator të vitit 1998 nuk do të ekzistojë në korridoret e pushtetit në Shqipëri”. Këto dhe të tjera më hollësisht do t’i gjeni në intervistën në vijim.

– Zonja Miranda! Kanë mbetur edhe rreth tre muaj nga zgjedhjet e përgjithshme të 23 qershorit. Sa të rëndësishme janë këto zgjedhje sipas jush për Shqipërinë?

– Në çdo demokraci, shansi për të votuar në një palë zgjedhjesh të përgjithshme është një privilegj, i cili u është mohuar miliona njerëzve të cilët nuk kanë fatin të jetojnë në një demokraci parlamentare. Në zgjedhjet shqiptare të vitit 1992 morën pjesë 90.35 për qind e qytetarëve me të drejtë vote – aq i madh ishte entuziazmi i një popullsie që në zgjedhjet e mëparshme u ishte mohuar shansi për të votuar në zgjedhje të lira. Mjerisht, në të gjitha zgjedhjet në Shqipëri që nga ajo kohë, pjesëmarrja e votuesve ka rënë në mënyrë dramatike. Kjo ka ndodhur për shkak të apatisë së përhapur dhe zhgënjimit me klasën politike të vendit, si të majtës ashtu dhe së djathtës, të cilët kanë dështuar vazhdimisht për të mënjanuar rivalitetin e tyre politik dhe për të luftuar për të mirën e kombit si një tërësi. Megjithatë, pavarësisht kësaj të kaluare negative, populli shqiptar nuk duhet ta humbasë besimin në procesin zgjedhor, pasi çdo palë zgjedhje, që nga zgjedhjet e tmerrësisht mashtruese të vitit 1996, kanë shënuar përmirësim në krahasim me paraardhëset e tyre.

– Pas 8 vjetësh të një koalicioni të djathtë, mendoni se është koha e një rotacioni politik në Shqipëri?

– Ashtu si me çdo demokraci moderne, pas një periudhe të gjatë me të njëjtën qeveri të rizgjedhur, është pozitive që të ketë një ndryshim të udhëheqjes, me futjen e gjakut të ri, ideve të freskëta dhe një angazhimi të përtërirë. Pavarësisht nëse janë të krahut të djathtë apo të majtë, qeveritë e rizgjedhura mund të humbasin freskinë, të bajatosen dhe të vetëkënaqen, duke humbur kontaktin me qëllimet e tyre origjinale dhe premtimet zgjedhore, siç ishte rasti në Britaninë e Madhe, kur ne kishim një qeveri konservatore për 18 vjet – 1979-1997. Rizgjedhja konstante gjithashtu mund të ngjallë një ndjesi të pakëndshme ndërmjet individëve në një qeverisje afatgjatë. Populli shqiptar duhet të pyesë veten nëse koalicioni aktual ofron ndonjë ide të re dhe objektiva që të qëndrojë në Shqipëri edhe gjatë katër vite të tjerë të shoqëruar me pasiguri ekonomike dhe çështje të vështira sociale dhe rajonale, ose do t’i shërbehet më mirë vendit dhe ripërtëritjes nga një administratë e re dhe e freskët.

– Mendoni se alternativa e zotit Edi Rama dhe opozitës është më e mirë se ajo e Berishës dhe pse?

– Është e pamundur për momentin të perceptojmë se si do të jetë një qeveri e kryesuar nga Edi Rama, por unë nuk mund të imagjinoj se ajo mund të jetë më e keqe se qeveria aktuale. Në kapacitetin e tij si kryebashkiak i Tiranës, Rama rigjallëroi tërësisht kryeqytetin, dhe, edhe pse vërehet një farë skepticizmi ndaj tij nga komuniteti ndërkombëtar në Shqipëri, ai është i respektuar përgjithësisht jashtë vendit si një politikan i cili është në harmoni me Shqipërinë moderne dhe popullata e tij kryesisht rinore e pëlqen më shumë se Berishën. Pavarësisht se midis shqiptarëve që jetojnë jashtë kryeqytetit ka njëfarë hezitimi nga perceptimi i tij, si një politikan i qendrës në Tiranë, unë mendoj se shumica e shqiptarëve mezi presin ndryshimin dhe janë të gatshëm për t’i dhënë një shans Ramës.

– Ju, analistët britanikë, kam parasysh këtu edhe Prof. James Pettifer, kini qenë mjaft kritikë ndaj Berishës në periudhën e parë të qeverisjes së tij në gjysmën e parë të viteve ’90. Cilët konsideroni si gabimet më të rënda të Berishës atëherë, por edhe në vazhdim?

– Ashtu si shumica e njerëzve unë isha e kënaqur të shihja mbërritjen e demokracisë në Shqipëri në vitin 1992 dhe isha e impresionuar fillimisht me retorikën e fuqishme dhe karizmën e dukshme të Sali Berishës. Megjithatë, në vitin 1994, prodhimi i një projekt-kushtetute nga Partia Demokratike pa miratimin parlamentar përkoi me një polarizim politik në rritje dhe me spastrimet që kishin për qëllim një sundim presidencial të jashtëzakonshëm. Kjo kulmoi me manipulimin e zgjedhjeve parlamentare të 1996-s, me frikësim dhe terror të jashtëzakonshëm të mbështetësve të opozitës. Ky ishte një hap i madh prapa nga zgjedhjet relativisht të drejta të vitit 1992 dhe ishte një epitaf i keq për qeverisjen e parë të Berishës.

Unë besoj se ngjarjet e tmerrshme që tronditën Shqipërinë në vitet 1997 -98, ishin me origjinë nga diktatura presidenciale e Berishës gjatë administratës së tij të parë dhe përpjekjet e tij për të injoruar votën popullore në vitin 1996 dhe për të qëndruar në pushtet me çdo kusht. Kjo është arsyeja e vërtetë që Shqipëria u zhyt në kaos dhe anarki në vitin 1997 – rënia e skemave piramidale ishte vetëm katalizatori që shkaktoi kryengritjen e armatosur, ndërkohë që shqiptarët panë se u ishte vjedhur e vetmja mënyrë paqësore dhe demokratike për të hequr qafe një diktaturë të re.

Që nga rizgjedhja e qeverisë Berisha në vitin 2005, ka pasur disa arritje pozitive, të tilla si anëtarësimi i Shqipërisë në NATO dhe liberalizimi i vizave për në vendet anëtare të BE, që u mundëson shqiptarëve të udhëtojnë ligjërisht dhe të kërkojnë punë jashtë vendit. Gjithashtu arritje janë shënuar në programin e ndërtimit të rrugëve, i cili ka hapur lidhjet me rrethe të largëta dhe ka ndihmuar komunikimin e mbarë shqiptarëve. Megjithatë, kanë dështuar të trajtohen probleme serioze. Strukturat demokratike të Shqipërisë mbeten kronikisht të dobëta dhe kryesisht kozmetike. Korrupsioni i shfrenuar në të gjitha sferat e jetës dhe mungesa e një gjyqësori të pavarur, kanë penguar seriozisht procesin e reformave të vendit dhe rrezikojnë shanset e Shqipërisë për të hyrë në Bashkimin Evropian. Hendeku social dhe ekonomik midis zhvillimit të shpejtë të korridorit Tiranë-Durrës dhe pjesës tjetër të vendit vazhdon të zgjerohet. Në zonat rurale papunësia është e rëndë, shëndetësia dhe arsimi janë tejet të dobëta, duke nxitur emigrimin pandërprerje jashtë vendit dhe në qytetet e mëdha dhe, rrjedhimisht, këto pengojnë zhvillimin rajonal.

Një dështim i madh i administratës aktuale është neglizhimi kronik dhe abuzimi ndaj mjedisit. Njëzet vjet më parë, Shqipëria ishte një nga vendet më të pastër dhe më të pandotur mbi tokë. Sot vendi po mbytet në një det të mbetjeve dhe degradimi mjedisor shihet kudo. Zhvillimi i pakontrolluar ka shkatërruar qytete dikur të bukura si Saranda. Neglizhenca të tilla të papërgjegjshme të mjedisit do të ndikojnë në jetën e të gjithë shqiptarëve dhe dëmtojnë seriozisht industrinë turistike. Kjo është trashëgimia nën drejtimin e qeverisë së Berishës pas vitit 2005.

– Nga zhvillimet e mëvonshme, a ka ndryshuar qëndrimi juaj ndaj Berishës?

– Mjerisht, jo. Edhe pse dialogu politik është përmirësuar ndjeshëm gjatë vitit të kaluar, Berisha mbetet po aq dogmatik dhe arrogant si edhe më pare, si dhe po aq i vendosur për të të mbetur në pushtet me çdo kusht. Këto janë shqetësuese, në një një kohë që gjithë rajoni i Ballkanit dhe Shqipëria ka tmerrësisht nevojë për një lider, i cili të vërë interesat e Shqipërisë mbi ato të partisë dhe natyrisht mbi interesat personale.

– Para këtyre zgjedhjeve, Kryeministri Berisha është prononcuar fort në çështjen e nacionalizmit dhe zgjidhjen përfundimtare të çështjes shqiptare. Sa serioz mendoni se është Berisha në këtë pozicion, apo e bën këtë për qëllime elektorale?……….

http://www.ama-news.al/2013/03/historiania-faksi-i-berishes-pas-vrasjes-se-azemit/

Shinasi Rama shtron pyetjen: Ku do të mbytet Sali Berisha? Dhe përgjigjet…



shinasi22

“Tani është në lojë edhe e ardhmja e familjes së tij. I biri është një lojtar i dobët dhe i kapur, me probleme familjare dhe i pazoti me përballue intrigat e komplikuara të Tiranës. E bija është shumë e zgjuar por ka probleme personaliteti dhe që nga viti 1997 ka qenë dhe…