70 Jahre Inkompetenz, Unfähigkeit und Banden Unwesen der kriminellen Albanischen Administration und Regierung

1944-1997-2013 // Vollkommen identische Vorgänge einer kriminellen und unfähigen Albanischen Regierung in 1994 und nun heute in 2013. Alle Institutionen werden zerstört, Banden Unwesen zur System Sache erklärt mit Hilfe einer kriminellen und primitiven Polizei. Die selben Idioten aus Nord Albanien, zerstörten damals das Militär und die Adminstration, und heute ist es vollkommen identisch.

Über die Albanische Banditen Polizei, gibt es ja historische Bücher, mit Erfahrungen und Fakten praktisch vor fast 100 Jahren.

Albaner sind überwiegend nicht lernfähig und missachten Alles Staatliche und Gesetze sowieso. Banditen Tum und Anarchie ist ihre einzige Tradition.

1945
Abschlußbericht der Deutschen Wehrmacht in Albanien

……….

Tatsächlicher Umfang der Verwaltungsarbeit

Wenn die militärische Verwaltungsbeamten sich in der Praxis an diese Richtlinie nicht immer halten konnten, so lag dies darin, daß dort, wo in deutschem Interesse Aufgaben zu erledigen waren, bei der Arbeitsunfähigkeit der albanischen Behörden nur einiges Eingreifen übrig blieb und vom DGA befohlen wurde. Daß ein derartiges Arbeiten angesichts des Fehlens von Befugnissen und von Exekutive außerordentlich schwierig war, bedarf keiner Darlegung. Es bedurfte vor allem mehr erheblichen Verhandlungsgeschicks, um eine leidlich sinnvolle Arbeitsteilung mit den anderen deutschen Dienststellen zu erreichen.

………………

da die albanischen Behörden und Dienststellen sich schon in voller Auflösung befanden.

……………….

Da aber diese Division sehr bald zerfiel und Neualbanien aufgegeben werden mußte, kam seine vorgesehene Verwendung nicht mehr zum Zuge…..

So hat MVR Schulze-Waltrup sowohl Tirana nach zwanzigtägiger Einschließung durch Banden, wie auch Skutari mit der letzten Kampftruppe verlassen.

…………..

Schon vorher war das Schrifttum über Albanien einseitig und zweckbetont dahin gefärbt, daß die Reformen Zogus zur Modernisierung des Landes und die angeblich tiefe Freundschaft Albaniens zu Italien in stark übertriebenen Farben geschildert wurden. Nach der Besetzung gelang es der offiziellen Propaganda erst recht, den Eindruck zu erwecken, als sei die italienische Herrschaft im Volke fest verankert und als arbeite die Verwaltung des Landes reibungslos.

…………..

Für das albanische Staatsgefüge hatte diese Entwicklung die verheerendsten Wirkungen. Die Verwaltung des Königs Zogu, die in halbeuropäischer, halborientalischer Form doch letzten Endes Ruhe, Ordnung und Sicherheit in diesem klassischen Lande der ewigen inneren Fehden und der Räuberbanden gewährleistet hatte, wurde durch vollkommen unfähige Einrichtungen und Personen abgelöst, die sich in der Folgezeit als praktisch zu jeder Arbeit untauglich gezeigt haben……………….

Unrichtige Einschätzung Albaniens

Ein weiterer Irrtum unterlief der deutschen Politik insoweit, als sie in Unterschätzung der tatsächlich vorhandenen innerpolitischen Kräfte und Strömungen sich allzu ausschließlich auf die Kaste der Großgrundbesitzer, der Beys, stützte. Dies ist insoweit verständlich, als die Besitzenden die natürlichen Feinde der damals allerdings kaum vorhandenen kommunistischen Strömungen und damit als die natürlichen Bundesgenossen Deutschlands erscheinen mußten. Zudem bestach die unleugbar vorhandene äußerliche Gewandtheit dieses Bevölkerungsteiles schon allein deswegen, weil eine sprachliche Verständigung mit diesen Gebildeten außerordentlich leicht war. Sie beherrschten meistens Deutsch, sonst aber eine andere Weltsprache fließend. Dagegen war das Herankommen an das eigentliche Volk und damit das Erkennen der in der breiten Masse vorhandenen Unterströmungen sprachlich sehr erschwert. Es dürften auch zum Schluß der Besatzung kaum zehn Deutsche einigermaßen albanisch gesprochen haben….

Einmal trat das Gegenspiel der drei Gewalten als störendes Element einer einigermaßen ruhigen Entwicklung in Erscheinung, zum anderen fehlte es allen deutschen Einwirkungen gegenüber an einer verantwortlichen albanischen Seite, die die deutschen Wünsche und Forderungen entgegengenommen und mit der notwendigen Autorität in die Wirklichkeit umgesetzt hätte.

Die wechselnden Regierungen im Laufe der deutschen Besatzung einzeln aufzuzählen, hieße ihnen eine Bedeutung beimessen, die sie in Wirklichkeit niemals für das Land und für Deutschland besessen haben. Lediglich einzelne Persönlichkeiten ragen über das allgemein bescheidene Mittelmaß heraus……………

Daher versuchten sie in echt balkanischer Art und nicht ohne Geschick diese Zwiespältigkeit im deutschen Lager für ihre Zwecke auszunutzen. Wo die eine Dienststelle sich ihren Wünschen nicht gefügig zeigte, suchte sie ihre Anliegen bei einer anderen durchzusetzen. Dabei zeigte sie eine bemerkenswerte Fähigkeit darin, eine deutsche Dienststelle gegen die andere auszuspielen und wenn möglich gegen einander aufzuhetzen……

Ohnmacht der albanischen Regierung

Gegenüber dieser starken Stelle der Irregulären traten die Einwirkungsmöglichkeiten der offiziellen albanischen Regierung immer mehr in den Hintergrund und zwar in dem Maße, daß ab September die Regierung praktisch ohne jeden nennenswerten Einfluß war.

Versagen des albanischen Beamtenapparats

Genauso aktionsunfähig wie die Regierung zeigte sich auch der gesamte Beamtenapparat. Schon in ruhiger Zeit waren die Beamten durchgängig korrupt, arbeitsunwillig und unfähig. Bei fortschreitendem Zerfall traten diese Erscheinungen immer stärker in den Vordergrund. Im September war diese Entwicklung soweit gediehen, daß überhaupt nur noch etwa 10% der Beamten zum Dienst erschienen.

……………

Sie haben durch rücksichtsloses Einschreiten eine relative Ruhe in ihrem Machtbereich geschaffen und damit den Beweis erbracht, daß die letzten Endes halbwilden Albaner in unruhigen Zeitläufen nur durch Furcht und Schrecken zu regieren sind, und daß daher zumindest in diesem Zeitpunkt die Politik des tatenlosen Zuwartens nicht mehr richtig war.

Ausfall der landeseigenen Exekutive

In noch größerem Maße wie die Beamtenschaft versagte in dieser Krise die landeseigene Exekutive. Schon Ende Juli mußte die Aufbauarbeit an der albanischen Gendarmerie als praktisch undurchführbar eingestellt werden. Sämtliche landeseigenen Verbände versagten restlos im Einsatz oder liefen nach Hause; in vielen Fällen gingen sie mit ihrer deutschen Bewaffnung zu den Banden über. Abschließend hat die Tatsache, daß bei den Rückzugskämpfen ebenso viele deutsche Waffen auf der Gegenseite schossen wie auf deutscher, ein eindeutiges Werturteil über die in Albanien befolgte Politik der Be- statt Entwaffnung der Bevölkerung gefällt.

……………

Kämpfe in Tirana

Am 30. / 31. Oktober 1944 erfolgte ein allgemeiner Bandenangriff auf Tirana. In zwanzigtägigen Straßenkämpfen wurde die Hauptstadt zum großen Teil zerstört. Diese dramatische Zuspitzung war nach diesseitiger Überzeugung nicht unter allen Umständen notwendig. Hätten die verantwortlichen Stellen die Auflösung aller albanischen Behörden nicht aus theoretischen Erwägungen heraus tatenlos zugesehen, ja sie durch Zerschlagung der Regierung noch gefördert, so dürfte es möglich gewesen sein, diese böse Lage zu vermeiden. Die Verwaltungsgruppe hat stets darauf hingewiesen, daß ein Gemeinwesen ohne Führung und Organisation naturnotwendig anarchisch werden muß.

………………..

Diese fast allgemeine Auswanderung läßt interessante Rückschlüsse auf die wahre Natur der Bandenbewegung in Albanien zu. Die äußere Entwicklung der Dinge in Albanien könnte den Eindruck erwecken, hier habe England den maßgeblichen Einfluß auf die Weiterentwicklung in die Hand nehmen können.

………………

Art die angeborene antistaatliche Einstellung des Albaners und die Unmöglichkeit der jetzigen Machthaber, auch nur einen bescheidenen Prozentsatz ihrer Versprechungen zu erfüllen, schon mit Beginn des Frühjahrs die nötige Anzahl Albaner in die Berge getrieben haben, sodaß das Bandenunwesen mit umgekehrten Vorzeichen wieder seinen Anfang nehmen dürfte.

Abschließend sollte die Episode Albaniens unter deutscher Besatzung den schlüssigen Beweis geliefert haben, daß das albanische Volk noch längst nicht reif ist, sich selbst zu regieren. Nur wenn eine starke und gerechte auswärtige Macht in uneigennütziger Weise noch mindestens ein Lebensalter die Geschicke des Landes lenkt und seine Bewohner langsam zu eigenstaatlicher Selbständigkeit erzieht, kann das an sich schöne und auch in gewisser Weise zukunftsreiche Land davor bewahrt blieben, sich in dauernden inneren Kämpfen bis zur völligen völkischen Vernichtung selber zu zerfleischen.

………….

Es wurde angeregt, unter praktischer Ausschaltung der unfähigen Zentralregierung das Schwergewicht über die Orts- bzw. Platzkommandanturen auf die Präfekten zu verlagern, und darüber hinaus den Versuch durch alle nur möglichen Kanäle zu unternehmen, direkten Einfluß auf die Ortsältesten und Bairaktare zu gewinnen.

………………

Bei der praktischen Durchführung zeigte sich die albanische Unfähigkeit in Verwaltungssachen im grellsten Lichte. Die Räumung als solche klappte im Enderfolg nur deswegen, weil die deutschen Dienststellen alles selbst in die Hand nahmen.

……………..

http://www.albanianhistory.net/texts20_3/AH1945_4DE.html

Albaner Tradition:

Banditen in Offiziers Rang: auf Seite 156 u.a. heute genannt: Albanische Polizei, Justiz und SHIS.

  1.  Michael Schmidt-Neke: Entstehung und Ausbau der Königsdiktatur in Albanien (1912 -1939), Seite 141. München 1987. ISBN 3-486-54321-0, abgefragt am 22. Januar 2010

Alte Tradition eben:

One Response to “70 Jahre Inkompetenz, Unfähigkeit und Banden Unwesen der kriminellen Albanischen Administration und Regierung”

  1. Balkansurfer sagt:

    Geschichts Fälschung als System. Die peinliche Illyrier Abstammung einer billigen Erfindung des Enver Hoxha Regimes und extrem dummer Lehrer und selbst ernannten Professoren vor allem in Phristina. Xhafer Deva, ein Kosovaren Held, hat Albaner ermordet und Massaker veranstaltet auch mit Tschetniks

    4 shkurti/ Xhafer Deva, ‘patrioti’ kosovar, që masakroi shqiptarët

    Nga
    Ben Andoni

    Sa më shumë kalojnë vitet, aq më shumë konfuzohen figurat historike shqiptare. Një e tillë është ajo e njeriut që drejtoi masakrën e madhe të 4 Shkurtit në Tiranë. Xhafer Deva, megjithë atributet pozitive në luftën kundër serbëve, nuk i heq dot vetes peshën e kolaboracionistit fashist. Për fatin e tij të mirë, sot, erërat politike fryjnë kah tij dhe madje edhe udhën “4 Shkurti” në Shqipëri i ndërruan emrin…

    Xhaver deva me Kosta Pecanac (komandatin e paraluftes se cetnikeve) dhe nje komandant gjerman

    Kur pak ditë më parë emri i Xhaver Devës doli sërish në pah prej botimit të një libri të historianit Arben Puto, një grup njerëzish, që e gjejnë lehtësisht botimin kur merren me scoop-in, ju derdhën pa mëshirë historianit të vjetër në mbrojtje të figurës së tij. Gjithçka mbase mbyllej me kaq, nëse sikur në të njëjtën kohë 29 këshilltarë bashkiakë, kuptohet të krahut të djathtë, me një vendim tinëzar do t’i hiqnin emrin rrugës “Dëshmorët e 4 shkurtit” dhe do t’ia zëvendësonin atë me emrin e Dr. Rugovës. Kuptohet ata që e mbrojtën vendimin ishin si zakonisht njerëzit që nuk shikojnë asgjë pozitive në Luftën Antifashiste të Shqiptarëve, atë që edhe sot qeveria e sotme, ajo e djeshmja dhe deri te e Enver Hoxhës, u mbajtën fort: Qenësia në kampin e duhur antifashist. Si për ironi, megjithëse edhe kjo është disi e ngatërruar sot nga autorët kosovarë, mëtohet se Dr. Ibrahim Rugova ka qenë një i afërm i Devës.

    Rezistenca e institucioneve
    Ironia është e thellë nëse vërtetë lidhja familjare është e tillë. Jo sepse Dr. Rugova nuk e meriton një emër rruge në Tiranë, por e vendosur në mënyrë të tillë, kjo lë shteg për keqkuptime. E megjithatë, emri i Xhafer Devës, ka sjellë gjithnjë jo vetëm keqkuptime por edhe urrejtje. Gjithsesi, rruga me emrin e Rugovës ishte në Tiranë dhe për ta vlerësuar s’ishte e nevojshme që të ndërrohej në këtë mënyrë. Ndërkaq, reagimi i qytetarëve në Prishtinë, firmuar nga historianë, intelektualë dhe qytetarë për heqjen e emrit të rrugës me emrin e Xhafer Devës dhe Rexhep Mitrovicës ishte përballja e parë dhe më e hapur e bashkëvendësve të tij, por edhe një mësim për heshtjen e qytetarëve shqiptarë ndaj këtij akti. Argumentimi s’ishte vetëm qytetar por edhe me ngarkesë të lartë patriotike, pikërisht atij elementi që mban sot kinse më së shumti përkrahësit për glorifikimin e Xhafer Devës. Ininciuesit e këtij peticioni u shprehën se Komuna e Prishtinës asnjëherë nuk ishte përgjigjur pozitivisht në adresimin e tyre. Historiani Petrit Blakçori do shprehej: “Dikush mund të aludojë që institucionet tona i japin mbështetje nazizmit, kjo në asnjë mënyrë nuk qëndron, ngase institucionet tona nuk kanë pasur shumë informacion për figurat e cekura”.

    Kthim pas
    Emri i Xhafer Devës me veprimtarinë e tij për Kosovën dhe fryrja pa sens e përpjekjes së tij për Kosovën, që është bërë me mjetet e gabuara, duket se mbulon bashkëpunimin e tij me forcat kobzeza nacionaliste sllave dhe më shumë akoma masakrën e tij të Tiranës në kohën e okupacionit nazist. Edhe këtu ironia është se historianët shqiptarë, kryesisht tabori që plotëson menjëherë argumentet e të djathtëve, shtojnë në mënyrë cinike se nuk ishin 84 të vrarë por shumë më pak!!! Nëse do të shkëputeshim dhe të ktheheshim kohë më parë, atëherë gjërat që lidhen me 4 shkurtin, nuk janë aq fare rastësisht. Ndryshe nga çfarë thuhet: kryeartikulli i “Bashkimit të Kombit” ditën e masakrës, e lajmëron katrahurën. Ministri i Brendshëm i asaj kohe, Deva i bën apologji terrorit në masë, pa dallim. “Vetëm terrori është shpëtim dhe gjaku duhet të rrjedhë rrëke në rrugët e Tiranës nëse kërkojmë me e rivendosë qetësinë”.. “të veprojmë e të mendojmë se një ditë terrori siguron dhjetë vjet qetësi”…Për ta banalizuar këtë ngjarje të rëndë për tiranasit, mendohet se hakmarrja lidhej thjesht me vrasjen e nipit të Xhafer Devës në Tiranë. Të shohim sesi e kujton ngjarjen sekretari i Xhafer Devës, Isuf Deva. Jemi në kohën kur në Prizren u themelua Lidhja e Dytë e Prizrenit dhe në krye janë Bedri Pejani (kryetar), Xhafer Deva, Profesor Mark Gjini etj. Lidhja synonte në organizimin administrativ të Kosmetit, bashkimin e forcave të armatosura dhe së bashku me gjermanët me mbrojt vendin. Armiku kryesor i Kosovës në ketë kohë ishin çetnikët serbë dhe komunistët, sipas tyre. “Unë Isuf Deva kamë qenë Sekretar i Lidhjes së Dytë me kuptimin e Administratorit. Në këtë kohë në Tiranë formohet Qeveria e Rexhep Mitrovicës, ku Xhafer Deva merr funksionin e Ministrit të Brendshëm. Xhafer Deva vjen në Tiranë së bashku me Masar Sopotin, Beqir Malokun, dhe Bedri Pejanin i shoqëruar nga njerëzit e tij besnik si Tefik Bekteshi , Gani Ibrahimi, Nexhip Musa (të tre nga Mitrovica), Rram Tutica nga Pazari i Ri, Riza Korashi nga Gjakova, Rexhep Budakova nga Prizreni. Këta kanë qenë antarë të Regjimentit “Kosova” dhe na informonin për qëndrimet politike të popullsisë të Tiranës. Gjithashtu na jepnin listat emërore të familjeve dhe personave të lidhur me Lëvizjen Nacional Çlirimtare. Mua Xhafer Deva me thërret nga Kosova dhe me cakton sekretarin e tij privat. Në datën 3 Shkurt 1944 komunistët i bëjnë atentat dhe vrasin nipin e Xhafer Devës, Fahri Ibrahimin (ky do vdesë në spital), i cili kishte ardhur në Tiranë për punë dhe nuk merrej me politikë. (Në Hotel Dajti mblidhen disa prej emrave, që do gatisin katrahurën dhe i shkojnë në shtëpi Xhafer Devës nga ora 19 për ngushëllim). Ishte disa orë para mesnatës së 4 Shkurtit të vitit 1944 kur u përpiluan listat e familjeve e personave te Nacional Çlirimtares mbi të cilin do të binte hakmarrja e terrori. Si u vendos përfundimisht lista në shtëpinë e Xhafer Devës këta u ngritën dhe shkuan në Ministrinë e Mbrëndëshme, unë shkova në shtëpi. Lista e njerëzve ka dalë nga Arkivat e Xhafer Devës. Në orën 22, 30 të kësaj nate me thërret Xhafer Deva në Ministri ku dhe shkova. Në zyrën e Xhafer Devës erdhi dhe Kadri Cakrani, Qazim Mulleti dhe Hysni Dema. Xhafer Deva me urdhëroi që të shkoja te Qazim Mulleti i cili me caktoi sektorët e veprimit për hakmarje, mbaj mend se për këtë natë kishim në dispozicjon për të vepruar 200 deri 300 vetë të armatosur të cilët bëheshin nga Regjimenti “Kosova”, të Xhandarmërisë dhe elementa besnikë të Kadri Cakranit, Qazim Mulletit etj.të cilët u ndanë në vende të ndryshme. Drejtimet që duhej të merrnin i dhanë Xhafer Deva dhe Qazim Mulleti, me vete, grupet e armatosura kishin të gatshëm listat e njerzëve që do arrestoheshin. Në këtë terror u arestuan 320 vetë të cilët qëndronin pranë Ministrisë së Mbrëndëshme nëper burgjet e saj. Përgjegjës për kontrollin dhe arrestimet kanë qenë këta persona: Beqir Maloku, Qazim Mulleti, Mato Murati, Xhelal Staravecka, Hysni Gradeci nga Podujeva, Qemal Mujku nga Mitrovica, Ibrahim Murati nga Mitrovica. Pushkatimi i këtyre filloi në orën 1 mbas mes nate dhe nëpër rrugët e lagjeve të ndryeshme për qëllim paniku nëpër elementë të Lëvizjes Nacional Çlirimtare. Viktimat e këtij terrori u lanë nëpër rrugët e qytetit deri në mbrëmjen e 4 Shkurtit.Në 4 Shkurt unë kam marë vesh se janë vrarë rreth 80 vetë e mbi 200 të tjerë u arrestuan e u burgosën. Si është bërë terrori neve nuk kemi bërë ndonjë mbledhje për të bërë ndonjë llogari mbi veprimtarinë që ishte bërë“. Ai që ka vrarë më shumë në kujtimet e tij është i tmerrshmi, Xhelal Staravecka, “por sa ka vrarë nuk ma kanë thanë”. Vrasjen se përtyp dot edhe Qeveria Mitrovica dhe zyrtarë të ndryshëm të saj janë të mendimit se është tepruar. Për shkak se problemet në Kosmet po rriten, sipas sekretarit, Xhafer Deva, braktis postin e Ministrit dhe niset në Kosovë për të shuar lëvizjen komuniste dhe bëhet Kryetar i Lidhjes së Prizrenit.

    Miku i hershëm i nazistëve
    Xhafer Deva ka kohë që është nën afërsinë me gjermanët, dhe bën pjesë në atë klasë intelektualësh kosovarë, të cilët mendojnë se Gjermania do t’i shpëtojë nga zgjedha serbe. Ndërkohë që komunistët kanë një pakt moral fillimisht me homologët e tyre sllavë, që do të jetë vetë populli i Kosovës që do të vendosë për vetëqeverisjen e tij. Koha provon se si nacionalistët dhe komunistët do të gabojnë rëndë, por komunistët të paktën luftojnë dhe kundër italianëve dhe gjermanëve dhe falë luftës së tyre, Shqipëria do renditet në vendet antifashiste. Ndërkohë çfarë bën Deva? Dokumentat kroate do nxjerrin bashkëpunimin e tij me nacionalistët sllavë, por ndërkohë punën e tij në rekrutimin e vazhdueshme të shqiptarëve për njësinë SS, që mban emrin e ‘Skandërbeg’. “Në pranverën e vitit 1944, Deva vazhdon mobilizimin e fuqisë për divizionin e tij. Mobilizon më shumë se 11.000 njerëz për njësitë SS, por mbesin vetëm 6 000 syresh prej tyre. Xhafer Deva dhe rrethi i tij i njerëzve u përpoq të bindë shqiptarët për të nënshkruar në njësitë SS, me një paralajmërim se ka ardhur koha për të luftuar me një armik që do të zbresin në numër të madh. Në fakt, një letër e tyre ka disa vjet që i është drejtuar vetë Hitlerit në Berlin, ku i jepet besimi i tyre që duan “në sajë të heroizmit të ushtrisë gjermane për të siguruar çlirimin e popullit shqiptar në Rajhut gjerman .. “. Më 10 Maj ata bëjnë dhe një përpjekje tjetër për të mbledhur njerëz në një turne në Vushtrri, por nga 6491, sipas dokumenteve kroate, që citojnë kolonelin e SS Schmid “.. në më pak se një muaj, në tetor 1944 nga 6,491 persona do thuhet se 3.425 ishte braktisur,ose pothuajse gjysma”…
    Epilogu është i veçantë. DEVA mendonte që të qëndronte në Kosovë pas tërheqjes gjermane, në mënyrë që të luftonte kundër forcave të TITO-s. Ai heq dorë nga kjo ide, pasi autoritetet gjermane nuk furnizojnë dot, kur gjërat po marrin rrokupujën për ta. Mezi i shpëton partizanëve më 17 Nëntor 1944 në Prishtinë dhe për dy javë qëndron në Zagreb, i mbrojtur nga kryeministri kuisling Ante Paveliq, miku dhe themeluesi i forcave ustashe nga ku më pas fluturoi në Vjenë së bashku me Neubaher. Ai merr pjesë në formimin e Komitetit Kombëtar Shqiptar në Vjenë, nën KITZBUHEL si dhe me pjesëtarët e zyrës së Neubaher. Vite më vonë do botohen shumë lidhje të forcave nacionaliste ustashe dhe shqiptarëve të emigracionit. Shkon më Zvicër në maj të 1945 dhe përpara se të largohet për në Zvicër, Deva dhe Neubaher kanë biseduar mbi mundësinë e futjes së Devës në Shqipëri nëpërmjet Italisë së Jugut apo Greqisë së Veriut! Amerikanët çuditërisht e lenë të qetë. Me sa duket se është kontingjenti i duhur për antikomunizmin. Në të vërtetë shumë prej figurave të kompromentuara me okupacionin nazifashist janë trajtuar si “refugjatë politikë”, do shprehet Puto në librin e tij të fundit. Enigma vazhdon më vonë, kur ai gjen përkrahje nga amerikanët dhe ndërron jetë në Amerikë shumë vite më vonë. Megjithatë shumë vite do të jetë në Evropë. Do shikojë se serbët tashmë marrin revanshin dhe masakrojnë Drenicën, ku 44 katunde zhduken dhe qindra-mijëra njerëz zhduken. Ai lëviz në mes të Italisë dhe Austrisë duke marrë lajme dhe përfundon në Siri ku formon dhe një gazetë me emigrantët politikë shqiptarë atje. Vite më vonë, kronika e antikomunizmit, e lidh me emrat që duan të bëjnë një aksion të përbashkët sovjeto-jugosllav për rrëzimin e pushtetit në Shqipëri më 1963. Dushan Mugosha dhe Panojat Plaku shkojnë në Moskë dhe janë kumbarët e tij, ndërsa diversanti që parashuton dhe kapet do të kujtojë se ”Grupi që do të parashutonte në Shqipëri, para se të nisej nga Bari u përcoll nga Gjon Marka Gjoni, Xhafer Deva dhe Ernest Koliqi”. Megjithëse mbrojtësit e tij e bëjnë si ideator të antikomunizmit dhe antiserbëve, puna e tij pas Lufte për Kosovën dhe antikomunizmin është e zbehtë. UÇK-ja ngrihet mbi ideale të tjera, ndërsa komunizmi e merr dërrmën nga brenda. Antifashizmi mbetet deri në ditët tona, një vlerë e pamohueshme, ashtu si kolaboracionizmi i tij dhe i një grupi ”idealistësh”, që derdhën shumë gjak të pafajshëm shqiptarësh. Por, kjo s’kishte shumë rëndësi për këshilltarët e bashkisë së Tiranës, që votuan për të hequr emrin e rrugës “4 shkurti” në Tiranë.

    *Shkrimi është mbështetur në dokumente kroate të luftës dhe në kujtimet e sekretarit të Xhafer Devës në Tiranë, ditën e 4 shkurtit 1944

    http://revistajava.al/dossier/201226/4-shkurti-xhafer-deva-patrioti-kosovar-qe-masakroi-shqiptaret