Blendender Artikel von Enver Robelli, über die “Pseudo Patrioten” der Albanischen Politik

Enver Robelli, schreibt in Kurzform von den Anarchie Medien, der Gesellschaft: einer  Schicht der Gangster und Politiker und den Privatisierungs Gangster der Wirtschaft, über die Kleptokratie und Nepostismus. Ebenso über die Umwelt Zerstörung, vor allem Albanien’s Küste und der Straflosigkeit des Verbrecherns, was unter Salih Berisha und Ilir Meta, zur Kultur wurde.

Për një atdhedashuri të re, kundër anarkisë patriotike

11 Janar, 2012 | 

Nga Enver Robelli

Në 100-vjetorin e Pavarësisë së Shqipërisë, shqiptarët, kudo që jetojnë, do të duhej që këtë periudhë jubilare ta shfrytëzonin për reflektim kritik mbi anarkinë e përgjithshme në të cilën jetojnë dhe jo duke u shfryrë me nacionalizëm parak dhe tundje të flamujve, sepse kjo nuk do t’ua kthejë as dinjitetin e shkelur, as nuk do t’u sjellë mirëqenie

Ka disa muaj që shqiptarët, kudo në Ballkan, po joshen nga popullistë të rinj e të vjetër me një produkt tepër të lirë: patriotizmin folklorik. Ky biçim patriotizmi po vendoset në tezga të ndyra, po mbështillet me flamuj kombëtarë të vegjël e të mëdhenj, po stërstoliset me shenja kombëtare bash ashtu siç pispilloset, ta zëmë, një valltare e klubeve të natës në kërkim të ndonjë myshteriu të dehur. Në kushte të lirisë është lehtë ta shndërrosh patriotizmin në sport, të paraqitesh si pronar i licencës për dashuri ndaj atdheut, të trumbetosh një lloj monopoli ndaj të ashtuquajturave vlera kombëtare. Thirrjet e serta në stilin “ne jemi 10 milionë”, me të cilat synohet të tregohet se edhe shqiptarët dinë të tregojnë muskujt, janë vetëm një kopje e keqe e parullës së nacionalistëve serbë “nas i rusa – 300 miliona” (“ne dhe rusët 300 milionë”). Dalldia e patriotizmit folklorik me gajtanë e xhamadanë tregon se shqiptarët askund në Ballkan nuk janë ende sa duhet të pjekur për t’u ballafaquar me problemet reale. Pasi nuk kanë as guxim, as vetëdije qytetare, as gatishmëri për të luftuar për drejtësi ligjore dhe sociale, shumica e shqiptarëve kanë zgjedhur rrugën e lehtë: kalojnë kohën në kafehane ose para televizorit duke dëgjuar herë këngë gjaknxehta, herë duke shikuar teatrin e përditshëm politik.

Në vitin 1924 Fan Noli në një fjalim të mbajtur në Parlamentin e Shqipërisë kishte numëruar disa anarki, të cilat e vështirësonin ose e bënin të pamundshëm zhvillimin e shëndoshë të shoqërisë shqiptare. Si është puna sot?

Anarkia politike: 100 vjet pas Pavarësisë dhe 20 vjet pas rënies së komunizmit në Shqipëri klasa politike mbetet e polarizuar dhe e kurthuar në konflikte personale dhe në ballafaqim e luftë për kontroll të resurseve publike. Nepotizmi, korrupsioni, manipulimet mbesin prodhimet kryesore të fabrikës politike shqiptare. Vetëm në Shqipëri, në Kosovë dhe në Maqedoninë shqiptare ende nuk ka zgjedhje të lira. Ende vidhen votat. Vetëm në këto vise kundërshtari politik shpallet armik dhe vritet. Duhet të jenë me dhjetëra kundërshtarë politikë të vrarë që nga viti 1990 e këtej – nga dora e shqiptarit. Polarizimi ekstrem ka çuar në paralizimin e sistemit politik, i cili nuk është në gjendje të marrë asnjë vendim në të mirë të Shqipërisë pa kaluar nëpër drama të mëdha dhe pa ndërhyrjen e misionarëve ndërkombëtarë. Gjendja në Kosovë nuk dallon shumë, sepse për çdo ditë po kopjohet modeli i kanibalizmit politik të Tiranës. Përballë kësaj situate nuk duhet pritur aspak respekt nga të huajt për dinjitetin politik të një shoqërie dhe të republikave me shumicë shqiptare në Ballkan. Këtë e tregojnë edhe paraqitjet e shpeshta mediale të diplomatëve në Tiranë e Prishtinë: ata nuk flasin me zë të qetë, por bërtasin e qortojnë me vokabular jodiplomatik, sepse jo vetëm atyre u ka ardhur te hunda kjo anarki.

Anarkia ekonomike: Shqiptarët në Shqipëri e Kosovë dhe gjetiu në viset e banuara prej tyre edhe 100 vjet pas Pavarësisë shqiptare janë kryesisht konsumatorë të prodhimeve të huaja, pasi vetë nuk prodhojnë gati asgjë. Ekonomia e tregut, heqja e barrierave doganore, konkurrenca e lirë është një e arritur e botës së përparuar dhe nuk duhet të kundërshtohet, por të përvetësohet. Por një shoqëri që importon madje edhe qumësht dhe jogurt, biskota dhe gjalpë, siç është kjo shqiptare, një ditë do të importojë edhe bërllokun e të tjerëve. Kjo tashmë është miratuar nga Parlamenti në Tiranë. Një shoqëri e cila lejon që ekonomia t’i plaçkitet nga biznesmenë të nëntokës dhe të privatizohet çdo gjë, nesër nuk do të jetë as pronare e ajrit. Një shembull frikësues na e ofron Kosova, ku një bandë lokale dhe ndërkombëtare në bashkëveprim prej vitesh privatizojnë e tjetërsojnë pronën shoqërore – pa koncept, pa ide, pa plan, pa strategji. Fitimi ndahet në stilin “aksham-pazari”. Një shembull tjetër është shkatërrimi i organizuar kriminal që po i bëhet prej vitesh natyrës, e sidomos vijës bregdetare, në Shqipëri – jo nga një dorë e padukshme armiqësore, por nga njerëzit e pushtetit, nga familjarët e tyre, nga biznesmenët e pasuruar brenda natës.

Anarkia sociale: Shqiptarët kudo në Ballkan janë më të varfrit mes popujve të kontinentit të vjetër. Ndryshimet kaotike të dy dekadave të fundit kanë krijuar një shtresë të hollë tepër të pasur dhe një shumicë që duhet të mbijetojë me rroga që s’janë më shumë se lëmoshë. Dallimi është ekstrem, fyes, i trishtueshëm për një shoqëri: shtresa e mafiozëve dhe politikanëve pa ndjenja humane çlodhet në resore të shtrenjta pushimi të rivierës turke dhe shkollon fëmijët në shkolla private, larg “popullit të pistë”, derisa pjesa dërmuese e qytetarëve duhet ta korruptojnë mjekun që t’ua trajtojë fëmijët e sëmurë, duhet të çojnë fëmijën në shkolla publike, ku dominon dhuna dhe mungesa e kompetencës sociale nga personeli arsimor i lënë pas dore me vite. Kompetenca sociale e një shoqërie shihet në raport me të varfrit. Ndër shqiptarë as që ekziston një vetëdije për përmasën e mjerimit.

Anarkia mediale: Mediet shqiptare, në Tiranë e Prishtinë e gjetiu në viset shqiptare, me ndonjë përjashtim, janë vetëm tribunë e popullizmit dhe joprofesionalizmit, jo arenë e luftës së ndershme dhe të pakompromis për emancipim shoqëror. Pothuaj për çdo ditë shohim një horrllëk medial, një aleancë politiko-gazetareske në mbrojtje të krimit, ku gjithçka vihet në shërbim të ruajtjes së interesave të një krahu politik apo tjetrit, të një tarafi apo grupi mafioz. Në këtë rrëmujë interesi i përgjithshëm shoqëror nuk ka vend! Shumica e medieve, e veçanërisht ato që mbahen me shpallje e reklama të pushtetit, shpesh përdoren e keqpërdoren për qëllime të ngushta, egoiste, ndonëse me vetë faktin se e tundin flamurin e informimit të opinionit do të duhej të ishin të kujdesshme në ruajtjen e disa parimeve publicistike bazë. Në këtë anarki sot mbrohet manipulimi i tenderëve dhe vjedhja e arkës së shtetit, nesër u këndohet në kor bëmave të Skënderbeut. Ka edhe më zi: dalin gazetarë e politikanë të korruptuar deri në fyt dhe thonë se e kanë idhull Hasan Prishtinën, i cili dhuroi krejt pasurinë për çlirimin e vendit të tij.

Anarkia me imazh: Secili shqiptar që sot del në Evropë mund të bëjë testin e imazhit, kur një i huaj e pyet prej nga vjen. Mund të thotë nga Shqipëria dhe tjetrit do t’i shkojë mendja te mafia. Mund të thotë nga Kosova dhe tjetrit do t’i shkojë mendja te krimi e banditizmi, i përhapur prej vitesh nga grupe plaçkitësish anekënd kontinentit të vjetër. Derisa kombet e tjera bëjnë çmos të përsosin imazhin, shqiptarët edhe ndonjë aktivitet të tillë e qesin në tender dhe e lyejnë me korrupsion. Aq shumë e ka përmirësuar imazhin e Kosovës reklama e kompanisë së marketingut “Saatchi & Saatchi”, saqë nuk do të ishte befasi që të angazhohej sërish, që t’ia zhvatnin kësaj shoqërie edhe nja 7-8 milionë euro për punë të kota.

Duke pasur parasysh gjendjen përgjithësisht të mjerë në 100-vjetorin e Pavarësisë së Shqipërisë, shqiptarët, kudo që jetojnë, do të duhej që këtë periudhë jubilare ta shfrytëzonin për reflektim kritik mbi anarkinë e përgjithshme në të cilën jetojnë dhe jo duke u shfryrë me nacionalizëm parak dhe tundje të flamujve, sepse kjo nuk do t’ua kthejë as dinjitetin e shkelur, as nuk do t’u sjellë mirëqenie. Ky vit duhet të shfrytëzohet për një debat qëllimmirë e gjithëpërfshirës, për një atdhedashuri të re dhe kundër anarkisë patriotike. Atdhedashuri sot është shporrja nga pushteti e sundimtarëve antidemokratikë e të korruptuar dhe krijimi i alternativave të reja politike – ose se paku detyrimi i politikanëve për të ndryshuar pozitivisht, nëse kjo është e mundshme. Atdhedashuri është të mbrosh ambientin dhe të zhvillosh ekonominë që prodhon vende të punës. Atdhedashuri është të protestosh e të dalësh në rrugë sa herë që nuk pajtohesh me gjendjen ekzistuese dhe të luftosh për një Shqipëri e për një Kosovë të dinjitetshme, larg përrallave bajate me patriotizëm folklorik – përralla këto që tregohen duke pirë sherbet.

Profesor Sami Repishti, njëri prej zërave më të respektuar të diasporës shqiptare të Amerikës, këto ditë shkroi: “Ne duam hymjen në Europë jo si lypsarë, por si nji komb që e meriton! Fatkeqësisht, nji zhvillim i këtillë nuk paraqitet i mundshëm në Shqipëri sot. Etja e pafund për pushtet – dhe pushtet absolut – vrapimi mbas pasunimit të shpejtë e në shumicën e rasteve me mjete te paligjshme, korrupsioni qeveritar dhe qytetar që grijnë administratën e vendit dhe vetë shoqëninë shqiptare, shkelja e paturpshme e ligjit e mosdënimi i krimit, nuk premtojnë nji të ardhme të mirë. Kjo situatë ka krijue nji imazh shumë negativ për Shqipërinë në botën e jashtme. Nji ish-kryeministër i akzuem për abuzime zyrtare kërkon të zgjidhet President i Republikës në qershorin që vjen. Nji ish-president kërkon të mbetet kryeministër për tridhjetë vjet, sikur Shqipëria të ishte ‘çifligu i babajt’. Parlamenti shëmbëllen ma shumë me nji ‘pazar oriental’ me kakofoninë e tij”. Kjo analizë vlen po aq edhe për Kosovën, po aq edhe për shqiptarët në Maqedoni dhe partitë e tyre. Shqiptarët, po të parafrazojmë profesor Repishtin, sot janë të lirë, por nuk janë të çliruar. Le të jetë viti 2012, viti jubilar i Pavarësisë së Shqipërisë, si moment motivimi që lirisë t’i shtohet edhe një vlerë tjetër: çlirimi!

http://www.gazetatema.net/web/2012/01/11

SZ-Journalist Enver Robelli: Albanische Politik Prominenz: “Sizilianischer Mafia-Stil” nach Franz Kafka

“Bandit ordinäre” dem sogenannten Minister Aldo Bumci, wurde sein Luxus Audi Q7 gestohlenDie besten Artikel, ueber die Idioten Kaste der Albaner Banditen Mafia, rund um die Kosovo Banditen, wie den Tropoje Banditen und Terroristen: Salih Berisha von Enver Robelli, einem der wenigen Journalisten, welche fuer fuehrende Medien schreibt. Das Schlimmste ist, das die Albanische Politik Mafia, mit ihren Banden auf Grundstuecks Raub Pluenderungs Feldzuegen ist, und mit den Polizei Banden, alle Bau- und Grundstuecks Gesetze ausgeschaltet hat. Beton kann man immer verkaufen und wenn noch so ein Murks gebaut wird, in Mitten der Albanischen Bau Firmen Mafia Construkte der Politik.

Die Medien haben nur das Thema nicht aufgegriffen, warum die National Strasse Skhoder - Hani e Pot, nach Montenegro, praktisch unpassierbar ist, nachdem der komplette Asphalt gestohlen wurde, im Salih Berisha Stil, wie 1996 (Autobahn Tirana - Durres) ebenso schon und dort nicht weiter gebaut wurde, seit ueber 6 Monaten usw..

Peinlichkeiten der Albanischen Idioten Regierung: Nichts funktioniert, nicht einmal Handels Abkommen mit dem Kosovo

Në kohën e dritës së zbehur (Kolumna e fundit per 2011)

31 Dhjetor, 2011 |

Sa më e keqe qeverisja, aq më e madhe propaganda: në këtë kuptim viti 2011 ka qenë shembullor për kastën sunduese dhe i keq për qytetarët. Prandaj, beteja për shpalosjen e së vërtetës dhe qeverisje të përgjegjshme duhet të vazhdojë – edhe në vitin 2012

Enver Robelli

Në një letër të shkrimtarit Franz Kafka drejtuar historianit të artit Oskar Pollak në vitin 1904 gjendet një pasus i mrekullueshëm mbi vlerën e librave, i cili mund të lexohet edhe si mendim i përgjithshëm mbi vlerën e shkrimit. Kafka nënvizonte: „Besoj se duhet lexuar vetëm libra që të kafshojnë dhe therin. Nëse një libër që e lexojmë nuk na zgjon me një grusht në rrashtë të kresë, atëherë pse e lexojmë atë libër? Që të na bëjë të lumtur, siç shkruan ti? O Zot, ne do të ishim të lumtur edhe sikur të mos kishim libra ose libra të tillë, të cilat na bëjnë të lumtur, prej zori do të mund t’i shkruanim vetë. Por, neve na duhen libra të cilat ndikojnë ndaj nesh si një fatkeqësi, e cila na dhemb shumë“. Kjo më duket kredoja më e përshtatshme edhe për gazetarët, sidomos në vendet si Kosova, ku liria individuale dhe demokracia më shumë janë formë se sa përmbajtje. Kur kësaj i shtohet keqqeverisja dhe mirëmbajtja e një sistemi plaçkitës, atëherë viti 2011 na del i disfavorshëm për qytetarin e rëndomtë dhe shembullor për kastën sunduese.

“Dinjiteti i njeriut varet nga zgjedhja”

…………………………..

http://www.gazetatema.net/web/2011/12/31/

Enver Robelli: Aventura shqiptare e Fatos Nanos e Ilir Meta dhe Sali Berishës.

Dieser Eintrag wurde am 12.1.2012 um 01:17 verfasst und befindet sich in others - sonstiges. Sie können alle Antworten zu diesem Eintrag über den Feed RSS 2.0 mitverfolgen. Hinterlassen Sie eine Antwort oder einen Trackback-Link zu Ihrer eigenen Homepage.

| Drucken